Sistemsizliğin mağlubiyeti

İlk kırk beş dakikada Başakşehir 2 şut attı, Galatasaray 5. Galatasaray 226 pas yaptı, Başakşehir 217. Akan oyunda Galatasaray 7 orta yaptı, Başakşehir 4. İkili mücadele kazanma yüzdesi Galatasaray’ın %55’ti, Başakşehir’in %46. Soyunma odasına Başakşehir 2-0 önde gitti. Bunun adı şanssızlık mı, verimlilik mi?

Ona siz karar verin. Benim düşünceme göre Başakşehir attığı iki goldeki rahat vuruş şansını Galatasaray’a ilk yarı boyunca hiç vermedi. Gomis’in pas bağlantılarını kesti. Fernando’ya doğru baskılar yaptı. Rakibinin yan toplardaki zaaflarının üzerine gitti. Çektiği iki şutu da gole çevirerek istatistiklerde geride olmasına rağmen önde giderek bize bu soruyu bıraktı!

Eğer şampiyonluk için oyun kalitesi tek kriter olsa, Başakşehir ligde şu anda uzak ara şampiyonluğu hak eden takımdır.

Emre Belözoğlu, Mahmut Tekdemir ve Caiçara yok. Onların yerine oynayanlarla gole kadar Galatasaray’ı savunmak zorunda bırakan futbolu oynuyorlar. Bu bir teknik direktör başarısıdır.

Maçı hak ederek kazandılar. Ne zaman savunacaklarını ne zaman hücum edeceklerini çok iyi ayarladılar.

Galatasaray maça sadece ikinci yarının başında ortak oldu. Soyunma odasının ateşini sahaya yansıttıkları bu bölümde Gomis maçın en güzel golünü attı.

Bu maç sistemin, bireyselliği mağlup etmesidir. Tudor’un iyi antrenman yaptırıp formda tuttuğu ve görece olarak fikstürün kolay bölümünde bireysel yetenekle ayakta kalan Galatasaray, inişli çıkışlı sonuçlara ve Avrupa ile ligi bir arada götüren Başakşehir’in oyun kalitesine mağlup olmuştur.

Tudor’un maçın son on dakikasında oyuncu değişikliği yapması, “Bu takımda yedekte oturan kimse bu maçı çevirecek kalitede değildir” demektir.

Yarından itibaren “Tudor hoca değil” popülizmi vizyona girecektir. Genel olarak futbolumuzda sistemsizliği de besleyen bu ucuz zihniyettir.