Geleceğe büyük adım

Dengeli bir ilk yarı oynadık. İki takım da oynamak istediği oyunu bölüm bölüm sahaya yansıtabildi. Biz topu yere indirip, kısa ve mesafe kat eden paslarla rakip ceza sahasına kontra ataklar denedik. İzlanda Finnbogasson sakatlanana kadar ilerideki üç santrforuna, o çıktıktan sonra da ilerideki ikiliye uzun top attılar. Orada indirdikleri topu şuta dönüştürdüler. Bu birbirine üstünlük kuramayan oyun iki takıma toplam 7 şut fırsatı tanıdı. Ancak hiçbiri kaleye isabet etmedi. Bu da sahadan istediklerini alamadıklarının göstergesiydi. Bizim eksiğimiz, orta saha merkezinde topu kullanma becerisi yüksek bir oyuncuydu. Hazır rakip orta sahayı oasla geçmek istemezken, burada defans özelliği bir eksik oyuncu ile oynamak dezavantaj yaratmazdı. Yusuf Yazıcı veya Emre Belözoğlu yedek kulübesinde bunu giderebilecek oyunculardı. İkinci yarı oyuncu değişikliği yapmadan başladı Şenol Güneş. Fakat önde Burak Yılmaz’ın daha hareketli oynamasıyla özellikle sağ kanat etkinliğimiz arttı. Şut pozisyonlarını etkili kullanamadık. Ancak topun rakip alanda daha fazla kalmasını sağladık. Türk duvarı olarak anılan savunmamızın merkezindeki Merih Demiral ve Çağlar Söyüncü fi ziksel çarpışması bol oyunda yıkılmaz ikiliydi. Hele Merih, dakikalar gibi süren o atakta topu çizgiden çıkarması yok mu? Helal koçum. Helal olsun çocuklar. Bir adım geri atmadan oynadılar. Duyguları yöneterek değil, aklı ortaya koyarak çıktık bu gruptan. Gurur duyalım. Ve bu temelin üzerine harika bir gelecek kuralım. Son bir söz de tribünlerimize. Coşkulu ve heyecanlılardı. Ancak ıslık bize İzlanda milli marşı çalarken değil, top İzlandalı oyuncuların ayağındayken gerekliydi. O ıslık bize yakışmadığı gibi rakibi hırslandırmasının ötesinde bize bir fayda da sağlamadı.