Final sendromu

Hücum ederek başlayan Galatasaray Fenerbahçe’yi sürklase etti. Fenerbahçe, Galatasaraylı oyuncuların bu yüksek motivasyonlu oyunu karşısında tek bir olumlu hareket dahi yapamadan devreyi tamamladı.

Gökhan ve Caner gibi ligin en iyi defans kanatlarına sahip iki oyuncusundan yoksun kalacak şekilde sezonun son maçına çıkmak, kaybettikleri ruh kadar kaybedeceklerinin de habercisiydi.

Galatasaray Volkan, Alper ve Nani üçlüsünü etkisiz hale getirecek önde baskıyı yaptı. Belki pozisyon üretme açısından çok etkili değillerdi. Fakat kurdukları baskıyı uzaktan şutlarla gole dönüştürmeyi denediler. Duran top takipçiliğiyle de amaçlarına ulaştılar.

Fenerbahçe orta saha merkezinde Topal ve Josef ile oyun kurmakta zorlandı. Buna çözüm üretecek bir saha içi hamlesi gelmedi. Pasla ileri gidemeyince Volkan ve Alper’in koşularına kaldılar. Adeta devreyi beklediler. Bu kadar kötü oynarken soyunma odasına tek farkla geride gitmek, sarı lacivertlilerin şansıydı!..

İkinci devre Nani’yi oyunu kurmak için geriye çekince topa hakimiyeti artan Fenerbahçe, Sneijder’in çıkmasıyla ileriye gidemeyen Galatasaray’a karşı üstünlük kurdu. Ancak bunu Ba’nın duran topta direkten dönen topunun dışında pozisyona çeviremediler.

Ceza sahası civarında sakin kalıp pasla ceza sahasına girmek yerine telaşlı kanat organizasyonlarıyla dakikaları erittiler.
Galatasaray son on beş dakika kendi sahasına çekilerek avantajını korumayı bildi. Ligin son haftalarında düzelen oyun yapılarının karşılığını hedef koydukları kupayı havaya kaldırarak taçlandırdılar.

Fenerbahçe bir kez daha final oynama konusunda yetersiz kaldı. Bu maça bakarak pek çok şeyi değiştirecekler. Ancak finali oynama becerilerini geliştiremezlerse yapacakları hamleler boşa çaba olarak kalabilir.

Futbolcularıyla transfer masasında “bedel ödetme” hesaplaşmasına girmeden kadro mühendisliği yapmalılar.
Galatasaray UEFA cezasını çekeceği bir yılı “yapılanma sezonu” olarak geçirme fırsatını yakaladı. Tebrikler!..