15 dakikalık maç

4, 1, 1, 11, 2, 2, 1, 2, 2, 5, 5, 2, 5, 1, 7, 4…

Bu bir matematik problemi değil. Galatasaraylı futbolcuların yedikleri ilk gole kadar arka arkaya yaptıkları pas sayıları.
Beşinci dakikada 11 pası arka arkaya yaptılar, sonra iki defa 4, üç defa 5 pas ve bir defa da 7 pası üst üste yapabildiler.
Galatasaray bu ligin pasla oynama yüzdesi en yüksek takımı (%71). Yukarıdaki 1’ler ve 2’ler gole kadar pas oyununu iyi yapamadıklarını gösteriyor.

Şöyle de bakabiliriz. Başakşehirli futbolcular defansif müdahalelerini çabuk yaptılar ve Galatasaray’a çok fazla pas imkanı tanımadılar. Ancak Başakşehir’in orta alanda yoğun bir presle oynamadığını düşünürsek bu yanıltıcı olur.

Aslında ilk on beş dakikadaki bu pas sayıları gol pozisyonu yaratabilmek için yeterli de olabilirdi. Malum, günümüzde üç pasla atılan goller, daha makbul. Neden olmadı peki? Çünkü ortada kilit pas atan oyuncu yoktu. Prandelli’nin Galatasaray’ı Burak Yılmaz’ın stiline uygun bir oyun oynamıyor. Burak Yılmaz’ın en büyük özelliği olan rakip arkasına koşularından tehlike yaratmak genel bir plan olamaz. Ancak işler kötü gittiğinde denemeyi de unutmamak gerekir. Ona bu pasları atacak adamlar, kanatlarda Sneijder ve Olcan, merkezde Selçuk ve Dzamaili’ydi. Onlar da çok etkisizdi.

O zaman bu oyuncuları da oyuna dahil edebilecek bir futbolcu oynatılabilir merkezde. O isim de Umut Bulut. Daha ligin başından bu yana o pozisyonda hiç denenmedi.

On beşinci dakikadan sonrasını değerlendirmek çok doğru olmaz. Galatasaraylı futbolcular için sanki maç 15’inci dakikada bitmiş gibi oynadılar.

Sneijder’in umutlandıracak şutlarının dışında, oyunu çevirecek bir görüntüyü vermediler. Prandelli sistemini kurmaya çalışırken, uğraşacağı en büyük problemlerden biri bu olmalı.
“Bu süreyi verirler mi” diye sorduğunuzu duyar gibiyim!..

Bu arada Abdullah Avcı, kendisini eleştirmenin ötesinde aşağılayan zihniyete, ilk yedi haftada takımına oynattığı oyunla “sabırsız” oluşumuzu  hatırlattı! Dün gece takımı 90 dakikayı bütünlüğünü kaybetmeden aynı ciddiyetle oynadı.
Bunu hatırlamışken Prandelli’nin herşeyi dört dörtlük yapmasını beklemek fazla sabırsızlık olmaz mı?