Fransız çöpçü biz daha buradayız

Lille’e geldiğimizde maça 10 saat vardı. Hem şehri keşfetmek hem de şampiyonanın havasını solumak için kent meydanına doğru tura çıktık. Üzerimizdeki Ay-Yıldızlı formayı gören bir Fransız temizlik işçisi, “Türkiye, Türkiye” diye bağırıp, dikkatimizi çektikten sonra halimize acıyan bir bakış fırlattı. Ardından da mahcubiyetimizi görüp, toparlamaya çalıştı, “Türkiye problem. Arda Turan problem” sözleriyle tespitlerini sıraladı. Belli ki Arda konusunda hayal kırıklığı yaşayan bir tek Fatih Terim ya da biz değiliz. Fransızlar bile Fransız kalamamış.

Her şeye rağmen bir teselli, bir umut, bir son çare iyimserliğiyle maçın oynanacağı Lens’a doğru yola çıkıyoruz. Bir restoranda İrlanda-Almanya maçını izliyoruz. Almanlar, boğuyor. 1-0 öne geçiyorlar. Ardından direkten dönen toplar ve maç 1-0 bitiyor. Gök kubbemizden bir yıldız daha karanlığa gömülüyor. Biz buraya ‘Pisagor’un bile hesabın yapamayacağı formülleri çözerek geldik, bir daha neden olmasın” diyerek umutlarımızı korumaya çalışıyoruz.

Stade Bollaert Delelis’in yollarında karnaval havası var. Çekler’le Türkler’in omuz omuza stada yürüyüşü gururumuzu okşuyor. Takımımız dökülse de centilmenlikte şampiyon olan taraftarımızla gurur duyuyoruz. Stadın içinde atmosfer müthiş. Sanki Lens’a değil de Torku Arena’ya gelmişiz. Bütün tribünlerde bizim renklerimiz hakim. Çekler de misafir edasında aralara karışmış. Ve sonra Mehter Marşı… İnsana “Ölürüm de bu sahadan mağlup çıkmam” duygusu yaşatan bir atmosfer var. “Burası Türkiye buradan çıkış yok” sesleri inletiyor Lens’ı.

Ve maç başlıyor. Kaptan Arda orta sahada Çek baskısına ilk isyan bayrağını açıp, prese kalktığında Fransız çöpçünün sözleri geliyor aklıma…. Ve Emre Mor’la çek savunmasını süpürüp, çöpe atıyorlar. Burak da hakkını veriyor. Ama 1-0 olsun bizim olsun diyebilecek durumda değiliz. Daha çok gole ihtiyacımız var. Ve Ozan bu kez Türkiye’nin dağılan umutlarına yeni bir ‘şekil’ veriyor. Ne diyelim Allah tamamına erdirsin.