Akrebin kıskacında

Eğer hedeften uzaklaşmışsanız inancınız, coşkunuz ve enerjiniz de azalır. Trabzonspor’un en büyük sorunu 2010-2011 sonunda sakatlanan ve bir daha da sahalara dönemeyen 12. adam ve onun ruhu. Yeni yönetim takımın moral değerlerini yukarı çekmek için bir kıvılcım çaktı. Ama bunun bir ‘zafer ateşine’ dönüşme umudu şimdilik çok çılız. Başarı için aşılması gereken en büyük engel de bu. 'Akrebin kıskacında yoğrulmuş bir kader' teslimiyetçiliğini söküp atmadan bu iş olmaz. Başkan Muharrem Usta’nın geçen sezon sözünü ettiği 'Veliçkoviç ruhunu' futbol takımına ve tribünlere kazandırmak şart.
Peki bu iş nasıl olacak?
Elbette kıldan-tüyden sebepler öne sürerek er meydanından kaçmak için fırsat kollayanlarla olmaz.
'Engeller aşmak içindir' inancıyla yüreğini sahaya koyanlarla olur.
'Küllenmiş ateşi yeniden tutuşturmak benim birinci vazifem' diyerek terinin son damlasına kadar mücadele edenlerle olur.
'Şampiyonluk olmasa da, kupa gelmese de bu formaya yakışır mücadeleyi göstermeliyim' diyenlerle olur.
Herkes bilir ki Trabzonsporlu takımın aldığı sonuca değil, sahadaki mücadelesine bakar.
Eğer temsil ettiği camianın büyüklüğüne yakışır bir mücadele ortaya koymuşsa, sonuç ne olursa olsun alkışlar. Geçmişte bunun örneği çoktur.
1.5 yılda 39 transfer yapmış bir takımın dün Kasımpaşa maçına forvetsiz çıkması bir dramdır. Bu şartlarda Sadi Hoca'dan şapkadan tavşan çıkarmasını beklemek de haksızlık olur.
Gayret var, iyi niyet var, emek var. Devre arası bu viraneyi onarmak için iyi bir fırsat. Ama onarımı yapacak 'Usta' kim olacak? Ben Sadi Tekelioğlu'nun sezon sonuna kadar kalmasından yanayım. Bu şansı da hak ediyor.