Yusuf ve Başakşehir!

Ligin ilk yarısında Başakşehir’in bütün maçlarını izleyen bir seyirci sadece 30 gol izlemiş (A22-Y8). Trabzonspor’un taraftarı ise 54 kez futbolun en güzel anına tanık olmuş. Dün de maç bu istatistiklere uygun başladı: Başakşehir her zamanki gibi sabırlı, -futboldan zevk almak isteyenler için belki de sıkıcı- sisteme sadık, en uygun anı bekledi hep. Bordo-mavililer ise göze hoş gelen coşku ile saldırdı, rakip yarı alanda baskı kurmaya çalıştı, kısmen etkili oldu. Ancak dakikalar ilerleyip sonuç gelmeyince şu durum ortaya çıktı:

Karaman, oyuncular yoruldukça kontrolsüz kalacaklarını hesap etmiştir tabi ki, ama ısrarından vazgeçmedi, maç boyunca aynı tempoyu devam ettirdi. Riski gördü ama saldırmaktan vazgeçmedi. Transfer yasaklı bir ekip için tabi ki göze hoş gelen bir durum ama karşındaki takım ekmek alır gibi transfer yapabilen bir takım!, usta ayak dolu.

Önce Robinho ile Başakşehir ‘geliyoruz artık’ mesajı verdi ama Ünal Karaman inatçıydı! O ana kadar sahanın en kötüsü Pereira iken ve konuk ekip atakları oradan gelirken önlem alınmadı. İlk golde büyük hata yaptı zaten ama yardımına gelen kimse yoktu. Keza ikinci gol de aynı tedbirsizliğin ürünüydü.

Tartışmasız bordo-mavililer iyi niyetli ama maça kalite katan sadece Yusuf Yazıcı var. Hücum pası, çalım, şutu düşünen tek isim Yusuf. Ona yardımcı olacak Abdülkadir’den hiç ses gelmeyince bordo-mavililer pozisyon üretemedi.

Skoru yakaladıktan sonra Başakşehir’in işi kolaylaştı sanıldı ama Nwakaeme ve Ekuban’ın isyanı başladı, Yusuf Yazıcı klasını ortaya koydu. Tam bu futbolun karşılığı en azından beraberlik olmalı derken Visca ilk sahnesini son dakikalarda aldı! Zirvede yalnız kalan Başakşehir’in gol istatistikleri de böylece bir anlam kazandı!