Kazaya uğrayıp moral bozmaya ne gerek vardı!

Bu sezonki kadro kalitesi ve form durumuna bakarak Fenerbahçe teknik direktörünün maç analizlerinde kendisini en umutlandıran bölgenin, Trabzonspor defansının merkezi olduğunu tahmin etmek zor değil. Üstelik, iki as stoperinin sezonu kapattığı bordo-mavililerin iki bekinin de savunmada savruk olduğu sabitken.

Bu büyük handikabı Abdullah Avcı'nın nasıl kapatacağı, İsmail Kartal'ın ise nasıl bir taktikle bundan yararlanmaya çalışacağı daha çok merak konusuydu.

Avcı dert etmedi, hücum ağırlıklı kadroyla çıktı yine, tek defansif orta saha (Siopis) ile başladı. İlk dakikalardaki kısa süreli baskılarına Kartal, anında cevap verdi. Önde baskıyı bu kez sarı-lacivertliler kurdu, gol arayan taraftılar.

Orta sahayı iyi kapatıp ekstra koştular. Taraftarın itici gücünü de arkasına alıp lidere karşı üstünlük sayısı ararken, fazla konsantrasyonun da etkisiyle bir kişi eksik kaldılar. Cezayı kısa sürede kesti Nwakaeme.

10 kişi ve yenik durumdaki Fenerbahçe'de İsmail Kartal, gözünü epeyce kararttı, coşkuyu hiç kaybetmediler, defansı eksik bırakıp ileri baskıyı aynı şekilde sürdürüp pozisyonlar da buldular ama Uğurcan - Ahmetcan duvarına takıldılar.

Trabzonspor, ikinci yarıyla birlikte baskıyı kırmak için topa çok sahip olup fazla pasla rakibi yormak istedi, başarılı da oldular. 46-70 arasında topla oynamada muhtemelen yüzde 70-30 üstündüler, rakip tamamen geriye çekilmişti ama Avcı'nın ekibi bu bölümde skoru artırıp garantilemek adına hiç arayışta değildiler.

Ligin en iyi hücum gücü Trabzonspor'da fakat şaşırtıcı şekilde sadece topla oyalandılar, zaman geçtikçe demoralize olan rakibe karşı cesur değildiler hiç. Fenerbahçe'ye elleriyle fırsat tanıdılar, skor eşitlendi.

Nihayet kalan bölümde Trabzonspor skor aramaya başladı, net pozisyonlar bulup değerlendiremedi.

Ama bunu yapmak için kırmızı kart sonrası 70 dakikaları vardı, son 10 dakikaya sığdırdılar sadece. Nasılsa açık ara puan farkı vardı, kazaya uğrayıp moral bozmaya ne gerek vardı diye düşünüldü sanırım!