Şef iyi koro kötü

Küme düşmeme mücadelesi veren ev sahibi sahaya oynamayı değil, rakibini oynatmamayı düşünen bir futbol felsefesiyle çıkmıştı. İlk yarı boyunca kendi sahasında alan savunması içerisinde başarılı bir adam markajı anlayışı yapmış ve Galatasaray’a doğru dürüst bir pozisyonu vermemişti. Yüzde 70 ve yüzde 30’luk topla oynama üstünlüğünü eline geçiren Tudor’un, Galatasaray’ı rakibine 4 şut çekip, sadece gol olan pozisyonda isabet sağlamıştı. Bu istatistiğe karşı Rizespor’un da zar zor tek şutu vardı ki o da kaleyi tutan bir pozisyon değildi. İlk yarı boyunca bu kadar üstün oynayıp, doğru dürüst gol pozisyonuna giremeyen Galatasaray’da başta Selçuk olmak üzere, Yasin ve gol pozisyonunu hazırlayan Josue istenilen futboldan uzaktaydılar.

İlk yarı boyunca defansa fazla iş düşmemesine rağmen Semih’in, uyur gezer futbolu bu oyuncu için yarınlarda zor olacaktır. Semih hava toplarında iyi ama karadan aynı başarıyı gösteremiyor.

Igor Tudor’a gelirse bir orkestranın maestrosu gibi takımı idare eden, maçı yaşayan ve futbolcusuna yaşatan bir teknik adam kimliğini gösterdi. Ancak bu futbolcu grubu ilk yarıdaki al gülüm-ver gülüm futbolunu nedense ikinci yarı hocalarına gösteremediler. Bu sefer film tersine dönmüştü. Sahada futbol oynamayı düşünen Rizespor vardı. Ve Rizespor’un yaptığı presten uzakta Galatasaray’ın rakibini seyretme olgusu da belki maçı kaybetme durumuna getirebilirdi. Açıkçası Podolski’nin ustalara yakışır sert şutuyla gelen gol harikaydı. Özgür Çek’in muhteşem frikiğinde kapadığı köşeden golü yiyen Muslera’ya ise bu durum yakışmadı. Bu iki pozisyon dışında aklımızda kalacak ve bizleri heyecanlandıracak futbol adına son görüntü Yasin'in son dakikada kale dibinden auta attığı kafaydı.

Kısaca Igor Tudor belki yarınlarda "Bu takımı ben kurmadım" diye yakınabilir. Tıpkı Fenerbahçe'nin teknik direktörü Dick Advocaat gibi. Ancak bu görevi kabul ederken, bu tabloyu biliyordu. Onun için enkaz edebiyatı yapması onu da yönetimi de sıkıntıya sokmaktan başka bir işe yaramaz.