Her rakip böyle olsa!

Önce "Küstük, oynamıyoruz" diyen, sonra da bu kararından vazgeçip türlü garipliklerle Ziraat Türkiye Kupası'nda yerini alan iki takımın mücadelesi.

Ortada çok da kritik yapılacak bir mücadele yok.

Ama bu mücadeleye gelene kadar yaşanan sürecin kritiği, gerçekten Fenerbahçe ve Türk futbolunun içler acısı halini ortaya koyması bakımından önemli.

Koskoca Fenerbahçe'nin bu hale nasıl geldiğinin yorumunu anlatmaya kalksam, sayfalar yetmez.

Ama bu kadar büyük bir takımın son iki yılda yaşadığı ve yaşatılmak durumunda bırakıldığı çıkmazları onaylamam da mümkün değil.

Madem ki Fenerbahçe'nin büyüklüğü kupa büyüklüğü değil, duruşu da kupa kazanamasa bile "büyük" olmalı.

Son birkaç yıldır ne yazık ki Fenerbahçe, her oyunda kaybedip salya sümük ağlayan yaramaz çocuğa dönüştü.

Eskiden Fenerbahçe ağlayan değil, ağlatandı.

Şimdi, sadece kendi maçlarında değil, rakiplerin maçlarında olan pozisyonlar için de sürekli açıklama yapan bir abes durum var.

İnanın bana, bu işlerin götürüsü, getirisinden fazla olur.

Siz böyle konuştukça oyuncular da "Bizi şampiyon yapmayacaklar" psikolojisiyle sahaya çıkıyor.

Kalenin dibinden topu kaleye vuramıyor, penaltıdan topu dışarı atıyor.

Bu kadar negatif enerji yüklenen oyuncuların hem rakibi hem psikolojilerini artıya çevirmek kolay olmuyor.

Bence, saha dışını saha içinden önemli hale getirmek, Fenerbahçe'nin en çok kaybettiği noktadır.

Gelelim dünkü maça.

Urfa'da, Fenerbahçe'nin U19 takımına gol atan Galatasaray'ı hepimiz ayıpladık.

Ama gördük ki dün aynı pozisyonda olan Kasımpaşa'ya Fenerbahçe, atabildiği kadar attı.

Sana yapılan yanlışı sen başkasına yapınca doğru olmuyor.

Kasımpaşalı çocuklar karşısında parladığı söylenen Fenerbahçeli genç oyuncuları tebrik ediyorum.

Ama bu maçın hiç kimseyi övmek ya da yermek için uygun olmadığını da söylemek durumundayım.

Ne zaman ki Mourinho, bu çocuklara A takımda, Süper Lig maçlarında yer vermeye başlar, o zaman daha sağlıklı bir değerlendirme yaparız.

Dünkü idman maçına göre kimseyi göklere çıkarmaya ya da yerin dibine batırmaya gerek yok.