Ağlanacak halinize...

Bir futbol takımında istenen performans sahada elde edilemiyor ve takım şampiyonluğa oynamıyorsa başkan ve yöneticilerin ilk değiştireceği kişi teknik adam olur. Daha sonra devre arasında işe yaramayanlar gönderilir, yerine yenileri gelir. Bu kanun futbolda, bilhassa Türkiye'de hiç değişmez. Ama görünen o ki Fenerbahçe takım kadrosunda bir değişikliğe gitmeden sezonu tamamlamayı göze almış.

Başkan Sayın Ali Koç'un, "Hoca için yurt dışına çıkıyorum. Bir iki hafta içinde yeni teknik direktör belli olur" açıklamasından 2 gün sonra İsmail Kartal'ı bu göreve getirmesi kulüpteki zihinsel dağınıklığı da çok net şekilde ortaya koyuyor. Her seferinde "Fenerbahçe'nin her zaman B planı vardır" diyen Başkan'ın belli ki bir planı yok. Aklına ne eserse onu yapıyor. Hal böyle olunca da futbolcular da saha içinde İsmail Kartal'ı küçük düşürebilecek hareketleri yapmaktan çekinmiyorlar. İrfan Can'ın gol attıktan sonra çiçeği burnunda hocası İsmail Kartal'a koşup onu onore etmesini bekliyorsunuz ama o Mesut Özil'e koşuyor. Bu pek manidar kutlamanın ne anlama geldiğini ben yorumlamakta güçlük çektim. Zira kendi sahanda ligin sonuncusu Altay'a karşı beraberlik golünü atıyorsun. Ben de bu tabloya bakıp acaba Mesut Özil'i İsmail Kartal mı kesti, yoksa Mesut kendi kendini mi kesti karar veremiyorum.

Zaten Fenerbahçe'de kimin oynadığının, kimin yedekte kaldığının da bir önemi yok. Lig sonuncusuna karşı kendi sahanda baskın bir oyun ortaya koyamıyorsun. Bir oynayanlara, bir de kulübede oturanlara bakıyorum. Acaba kulübede oturanlar, oynayanlardan daha iyi bir takım olur mu diye de düşünmeden edemiyorum.

Altay karşısında kazanmış olmak elbette puan açısından önemli ama Fenerbahçe'nin büyüklüğüne ve kadro kalitesine yakışır bir oyun olduğunu söylemek imkansız. Her hafta 11'i değişiyor, kaptanı değişiyor, hocası değişiyor ama futbol adına olumlu bir değişiklik yok. Merak ediyorum düzelmek için daha neyin değişmesi gerekiyor