Teknik direktör

Dünya liglerinin hemen hemen hepsinde teknik direktörlerin fonksiyonu çok büyüktür.
En azından böyle bir algı yoğunluktadır.
Futbolcu boş kaleye gol atamayıp, maç kaybedildiğinde dar ağacı onları beklemektedir.
Bir dokunuş...
Ya da dokunamayışta istikballeri belirlenir adeta...
Çünkü sistem futbolcuya dayalı bir sistemdir.
Yöneticiler, olumsuz koşullarda bütün takımı değiştireceklerine bir adet teknik direktör değiştirerek işin kolayını bulmuşlardır zaten.
Bazı hocalar maç sonunda, suçu üzerine alıp, eleştirileri hafifletmeye çalışırlar.
Genellikle açıklamaları;
‘Futbolcularım ellerinden geleni yaptı ama top bizi sevmedi. Sorumluluk benimdir’ doğrultusundadır.
Zaten hiçbir hoca bence futbolcusunu çok büyük ihanetler etmemişse suçlayamaz.
Çünkü sonraki haftalarda onlara mecburdurlar.
Bazen de takımları tek bir atak yapmadan maç kazanır.
Zafer sarhoşu olurlar, medya onları göklere bile çıkarır.
Takımı tasarruflu oynattı...
Yarım sahada işi bitirdi...
Kurt hoca işini biliyor gibi...
Ve yine bence futbol aleminin günah keçileridir onlar.
Onun içindir ki özellikle ülkemizde teknik direktörlerin takımlarla olan evlilikleri kısa sürmektedir.
Bir yere tamamen bağlı kalamadıkları için sevenleri mesafeli, sevgiler sınırlıdır.
Ve bu konu uzayıp gider...
Benim bu anlattıklarım doğrultusunda esas kafama takılan soru şudur:
Bir teknik direktör takımı gol attığında ve galip geldiğinde...
Kendi prestiji için mi sevinir?
Ya da üzerindeki baskıyı kaldırıp, koltuğunu sağlamlaştıracağı için mi?
Yoksa 30 bin kişinin gol diye bağırdığındaki duyguları yaşadığından mı sevinir?
Mesela Carvalhal’in, 
Egemen’in G.Antep’e attığı son saniye golünden sonra yaptığı 50 metrelik deparındaki sevinç ne ile eş değerdedir?
Mesela Fuat Çapa...
G.Birliği’nde başarısız olduğu için gönderilmiş ve Erciyes ile anlaşmıştır.
Talihe bakın ki, o Erciyes bu hafta o G.Birliği ile maç yapmış ve o maçı da kazanmıştır.
Fuat Çapa’nın duyguları ne minvaldedir?
“Beni gönderirsiniz he!” diye hırslanıp, İlhan Cavcav’a bir selam mı çakmıştır mesela?
Mesela Samet Aybaba...
Beşiktaş ile en nihayetinde anlaştıktan sonra maçlardaki gol sevinçleri...
Kendini ispatlama mıdır?
Kendini kabul ettirme midir?
Hatta yıllardır Beşiktaş’a hoca olmayışındaki engellere karşı yaptığı bir gösteri midir?
Yoksa Beşiktaş’ta eski bir futbolcunun zarif ve de naif duyguları mıdır?
Mesela Sergen Yalçın...
Ki kendisine gani gani başarılar dilerim, onun başarısı bizim gururumuzdur;
Hoca olarak çıktığı ilk maçtaki gol sevinçleri...
Ve teknik ekiple her golde sarmaş dolaş olmaları...
Bu goller Antep halkına armağan olsun mudur?
Yoksa hocalık yorumculuğa benzemez diye çıkışanlara...
Bir sağ alt kroşe midir?
Mesela Ersun Yanal... 
Başarılı bir teknik adam olmasına rağmen yıllardır kendisini 3 büyükleri kabul ettirememesinin acılarını
F.Bahçe gollerinde mi çıkartmaktadır?
Yoksa taraftar modunda harbi bir sevinç midir?
Yılmaz Vural’ın taklalarını...
Ziya Doğan’ın uğur denemelerini...
Fatih Terim’in maç içinde yardımcılarını tokatlamalarını...
Örnekleyerek bu zinciri çoğaltabiliriz.
Hatta bu yazıyı baştan sona değiştirip takımların gol attığı dakikaları değil de gol yediği anı resmedebiliriz.
Yazıya hüzün katmak istemedim o kadar.
Benim şahsım olarak hayata bakışım; 
Okul takımımdaki hocanın benim beynime işlediği cümledir:
Amatör ruh, profesyonel düşünce...
Peki biz hangisini isteriz?
Taraftar gibi sevinenleri mi?
Kendi için sevinenleri mi?
“Teknik direktörler nasıl sevinirse sevinsin, sevinçleri bizi başarıya götürür” diyorsanız; 
Bu sözünüze tek bir kelamım bile yoktur.
Lakin her sevincin arkasında başarı olmayacağını bilmenizi isterim.
Bu bir merak yazısıdır kamuoyuna hürmetlerimle.