Kadıköy düştü aklıma

Üçüncü dakikada kendi kendime sormaya başladım:
Biz ne zaman baskıcı bir futbol ve sağlı-sollu ataklarla maça başlarız?
Sekizinci dakikaya geldiğimde yine sordum:
Almeida ne zaman Werder Bremen’de attığı goller gibi toplara “Zınk” diye vurur?
On ikinci dakikada sorular devam ediyordu:
Futbolcular sahaya ısınmak için çıktığında sahanın kaygan olduğunun farkına varmazlar da mı ona göre krampon giymezler?
Şaşırdık kaldık vallahi!
Yirmi üçüncü dakikada soruyu bu sefer yanımdakine sordum:
Hiç gol pozisyonuna girdik mi?
Bu soruyu Olcay duymuş olacak ki, cevabı yapıştırıverdi.
Golden sonra açılmamız lazım, diye düşündüm.
Açıldık...
İkinci golü bulduğumuzda dakika otuz ikiydi.
Otuz dokuzuncu dakikada Fernandes topu “Al da at” diye Ersan Gülüm’e postaladığında...
“Ben bu futbol F.Bahçe maçına yeter mi?” diye kendi kendime pinpirikleniyordum.
Hele hele kırk birinci dakikada Oğuzhan’ın kalitesine yakışır golünden sonra...
Bu sorunları ve soruları, maçı seyrettiğimiz masaya yatırdım.
İvedilikle sakatlıktan “İğne zoruyla” çıkan Fernandes’i oyundan almak ve riske etmemek en akıllıca iş olmalıydı.
Bana kalsa F.Bahçe maçına zımba gibi çıksın diye Konya maçına bile düşünmezdim. 
Ellinci dakikadaki Konya golünü önemsemedik ama...
Maçı anlatan eski GS TV spikeri Mustafa’nın heyecanlanıp, “Konya farkı ikiye çıkarttı” demesine birazcık sinirlendik(!!!)
Fernandes niye hala oyunda diye hayıflandığımızda yetmişinci dakikada kazasız belasız nihayete erdik.
Dakikalar tükendiğinde Adnan Şenses’in şarkısı aklıma düştü.
Hani “Yıllardır soruyorum bu soruyu kendime” diye şarkısı var ya. O şarkı.
Yıllardır sorduğum da şu:
Biz ilk yarısını 3-0 önde kapattığımız maçı bile rahat seyredemeyecek miyiz?
İlla karnımıza ağrı mı girmeli?
İlla sinir yapıp, öfkelenmeli miyiz?
İlla atak üstüne atak yiyip, gecemiz zehir zıkkım mı olmalı?
Maç 3-2 olursa “3-3 de olur mu?” diye millet birbirine felaket tellallığı mı yapmalı?
Ve her maç bittiğinde oyuncular kadar ter mi dökmeliyiz?
Ve etrafımdaki insanlar habire hakeme “Çal şu düdüğü” diye bağırıp, maçın bir an evvel bitmesini mi istemeli?
Neyse!
Adnan Şenses’ten sonra birden Polyanna da geçti içimden.
Ve Kadıköy düştü aklıma...