Gerçekler ve acı gerçekler

Gün geçmesin ki, bir topçu isteğiyle anılmayalım. 

Deniz mevsimi diye iple çektiğimiz yaz sezonu, 

Hayali futbolcularla batağa saplandığımız 

Transfer sezonuyla eş neredeyse. 

Kiminle anıldığımız önemli değil, 

Hepsiyle ilgileniyoruz vesselam. 

Yatıyoruz, kalkıyoruz, 

Bugün de bu futbolcuyla tanışıyoruz vasatlığıyla uğraşıyoruz. 

Bir de üstüne, 

Hani “Bugün bu at koşmaz, dün tırnağını çektiler” diye 

Atın 7 sülalesini, yediğini, içtiğini yazan altılıcılar var ya! 

İşte! 

Onlar gibi, 

Sözde gelecek topçunun 

Anatomik, biyografik, panaromik, 

Tüm özelliklerini orta yere seren arkadaşların, 

Hayali sükut tandeminin baharlarıyla da yaşıyoruz, 

Bizi devamlı çimdikleyen! 

İyi de gözlerini dikmiş öylece bize bakan bazı gerçekler var hemen başucumuzda. 

Mesela Tosic. 

‘Kaleleri şaşırıyor, 

İki deparda lifi attı. 

Beşiktaş’ın topçusu değil’ diye yangın yapılan, 

Zaman içinde Şenol Hoca’nın da katkılarıyla evrim geçiren, 

Vida’yı kesen, 

Pepe ile yan yana oynamasına hiçbir taraftarın itiraz bile etmediği, 

Çatır çatır topunu oynayan, 

Adam! “Gitti” iyi mi! 

Mesela Talisca, 

Sözleşmesi sona eriyor, 

21 lirayı verdik mi topçu bize kalır. 

Roma 30, Manchester 40 veriyor, 

Acayip para kazanırız goygoyculuğuyla, 

Dolup taşan sayfalarda, 

Vurduğu toplara hükmeden stili, 

Gelecek vadeden yetenekleriyle hep satır başı yaptı. 

Kasada güzel bir koleksiyondu, 

El güçlendiriyordu, 

O da “Gitti” iyi mi?!

Ha keza Cengo. 

Gomez’in ve Demba’nın arkasında pişip, 

Yedek kalmayı sorun etmeden, 

Sonradan girdiği maçlarda gol şansını hep yüksek tutan, 

“Ama ikili mücadelelerde kendini hep yere bırakıyor” diyenlere inat (ben dahil), 

Yılmayan, 

Çok çalışan, 

Ve gol makinesi haline gelen, 

Altın çocuk da “Gitti” biliyorsunuz değil mi? 

Yani, almaktan ziyade 

Alıp da menajerleri zengin etmekten öte, 

“İş”, 

Eldeki mücevherleri muhafaza etmekte, 

HHH 

Ya Ciganom, 

Eğer başarılı bir Dünya Kupası geçirirse, 

O da “Katar Katar vagonlar, 

Çin Çin eder yüreğimde” adlı şarkının kapağı olur. 

Adam bizim için hep, “Badem” gözlüydü de, 

Bazı kardeşlerimize anlatamadık. 

Onlar hep “Javyer” zannettiler adamı iyi mi? 

“Bardem” hemşerim, badem değil dediler, 

Aynı anda kalkan yumuklarımız arasında, 

Ayrıldık. 

İnşallah, “Gitti” demeyiz ama 

O halimiz bile güzeldi. 

Bütün bu anlattıklarım gerçek maalesef. 

Bir de “Acı gerçekler” var. 

Vagner Love gibi mesela. 

Eve gelen yeni gelin gibi, 

Hanım ağa olmaya çalışan, 

Oyundan çıkarken mıy mıy söylenen, 

‘Kendimi göstereceğim’ egosuyla topları ezen, 

Hiçbir işe yaramadan geldiği yarım sezonu tamamlayan, 

Bir de utanmadan, 

‘Alacağım var’ diye kulübe ihtar çeken Mr Love. 

Ama yoook! 

Müstehak bize. 

İmza töreninde eşiyle dudaktan öpüşmüştü, 

O ne büyük aşktı falan… 

Ya bir bitmediniz be! 

Ya sezonda 285 tane gol atacak diye gelen Negredo. 

Akhisar’a, Quaresma’nın kaleciden dönen penaltısına ilişkin, 

Boş kaleye pozisyon alamayışı, 

Ve yine boş kaleye, 

Galatasaray maçında topa yatamayışı… 

Konu tartışmaya bile kapalıdır. 

Öyle doluyum ona. 

Anlayın gayri. 

Peki Lens efendi. 

Quaresma’yı ‘İstemezükçülerin’ direnişinde. 

Quaresma’ya alternatif olarak alındı güya. 

Adamın her gol kaçırışından sonraki surat ifadesi, 

Kırdığı vazodan sonra “Ben bir şey yapmadım” gibilerinden tavır takınan, yaramaz çocukları andırıyordu. 

İyi de! O çocuk! Ona eyvallah da! 

Senin pazarında dudak uçukluyor. 

Sana eyvallah olamaz güzel kardeşim. 

Yaaa! İşte böyle. 

Gidenler, “Gitti” de. 

Bunlar elde kalanlar. 

Çakı gibi takım gözümüzün önünde eriyor. 

Biz ‘Ne oluyoruzların’ arasında boğuşurken, 

Dışarıda(!) 

Hiçbir şey olmuyormuş gibi bir hava esmiyor mu?!