Garip işler!

Dün gece salıydı. Öbür salıya 7 gün var. Bizim bu salıdan, öbür salıya 3 finalimiz var. Karagümrük, Göztepe, Antalya... Bu ilkiydi. Gerilmiş topçular, kilitlenmiş, taraftar ve sessiz bekleyiş. Çıt yoktu gün boyunca camiada. Ve sessizliği hakemin düdüğü bozdu. Yürüyerek top çevirmeye çalışıp, Beşiktaş'ın hızını düşürmeye çalışan bir Karagümrük vardı ilk dakikalarda. Buna karşın Beşiktaş'ın 5 dakikada 2 serbest atış, 1 korner, kaleyi yoklayan 2 şutunu yazdık notlarımıza. Evet istekliydik ama sıfıra hiç inemiyorduk. Hırslıydık ama pozisyon bulamıyorduk. Bir şeyler eksikti. Sonra Necip'in suratına atılan tekme var. Faulü Karagümrük kullandı iyi mi! Voleybolcu Neslihan gibi manşetle top alan rakip oyuncu var, hakem ona da 'Devam' dedi. Yani 25'inci dakika itibariyle sahnelerimiz şenlenmeye başladı diyelim. Ljajic'in şanssızlıkla sakatlanıp çıkması var ki, 'Geçmiş olsun' diyoruz. Şanssızlık çökmüştü üzerimize sanki, adamların ilk atağı da gol oldu üstüne. Tabii bir kasvet bir netameli hava sormayın. Çözecek tek kişi kulübedeydi ve ikinci yarıya hazırlamalıydı takımını. Beşiktaş'ın tüm hatlarıyla yüklenmesi gösteriyordu ki, mevzunun büyüğü kopacak. Dere yatağından taşan sular gibi geliyorduk ki Ghezzal'ın arka direkte patladığını gördük: 1-1. O kasvet gitmiş, güneşin sofrasına oturmuştuk. Direkten dönen toplar, frikikler, bir ara altı pasta pres yapıyorduk. 10 kişi de kaldılar. Ama olmadı. Adamların ikinci kerede gelip, 10 kişiyle attığı golü biz 10 kerede atamadık. İş bilmezlik, gariplikler silsilesi, tedbirsizlik, lobisizlik, panik, heyecan, kasvet, şanssızlık.... Cebimizin üst köşesindeki mendil gibi taşıdığımız şampiyonluğu son haftaya atmıştı. Enteresan!