Faturayı kesmek

Kafa kâğıdı eski olanlar bilirler.
Vakti zamanında sokak aralarında
Pazardan anamızın aldığı beyaz atletten formayla
Tuğladan kale direği yapıp, oynadığımız maçlar olurdu.
En zevkli kısım takımların belirlenmesi için
“Adımla adam almaca”ydı.
Mahallenin ya sözü geçen ya da iyi oynayan iki çocuğu
Düello yapar gibi karşı karşıya geçer
Bir ayağını diğerinin yanına koymak suretiyle adımlaşılır
Kimin adımı diğerinin ayağının üstüne denk düşerse
İlk söz hakkı onun olurdu.
Söz hakkı demek, oradaki çocukların en iyilerini
Kendi takımına seçebilmek demekti.

Kadrolar açıklandığında ne hikmetse bu düştü aklıma.
“Keşke seçebilme hakkım olsaydı” diye iç geçirdim!!!
Sonra hakemin düdüğü girdi dişlerinin arasına ve maça döndük.
Ama o da ne?
Bir anda karanlığa gömüldük.
Şehir şebekesi falan bir şeyler anlattılar ama
Türkçesi, 300. (!) yüzyılda olmamıza rağmen
Maç yapılan stadın elektrikleri kesildi iyi mi!
Sonra bu elektrik kesilmesinden dolayı
Gözlerdeki kamaşmaya dayalı
Görüş mesafem kayboldu.
Ara sıra cılız sesler geldi kulağıma ama
İlk yarıya dair hiçbir şey göremedim.
Gökhan Töre’nin inisiyatif alması
Oğuzhan’ın oyunu daha harmanlaması
Gomez’in daha motive olması gereken dakikaların başındaydık.
Hatta daha ilk saniyesindeydik ki
Oğuzhan bütün dediklerimi duydu herhalde.
Ciddi söylüyorum, benim gençlerle acayip bir iletişimim vardır (!)
Hani telapati gibi (!)
Her kelimemde bir çalım attı Oğuzhan.
Sonra benle beraber noktayı koyuverdi: 1-0.
Akabinde her maçta olduğu gibi
Yağmur sonrası açılan başaklar gibiydik.
Gomez bir yandan, Töre bir yandan
Kerim kulübeden boy gösterdi.
Basketbolda ceza kesme tabiri vardır ya
Beşiktaş da aynı öyle yapmakta.
Her şey ilk golü atana kadar.
Golü yiyen rakip açılınca ceza kapıda adeta.
Ne yapalım bize de faturayı kesmek düşüyor.