Biz ne ara böyle olduk!

Basketbol Avrupa Şampiyonası’na ev sahipliği yapıyoruz. 

Cuma gecesi Rusya ile, 

Cumartesi de Büyük Britanya ile oynadık. 

Tribünler?! 

Tribünler çiftlerin kahve içip iki kelam edelim diye gittiği moda sahiline dönmüş. 

Gencecik, 

Pırıl pırıl yaratılmış bir Milli Takım'a 

Bu atmosfer hiç yakışık almadı. 

Özellikle Rusya maçında, 

Takım geriden gelmiş, insan üstü bir mücadele veriyor. Dışarıdan azıcık bir destek olsa, 

Bir itici güç, 

Hadi hepsini geçtim, 

Bir uğultu çıkartın birader. Iıhh! 

O kahvesini yudumluyor. 

*** 

Sovyetler Birliği daha parçalanmamışken, 

Maçlarında gol olduğunda, 

Kameralar şifahen tribünleri gösterirdi. 

Çoğunluğu asker olan bu profil, 

Yalnızca alkış yapmayı tercih ederlerdi. 

Öyle soğuk anlayacağınız. 

Biz de bu durumda, 

'Coğrafi ve iklim olarak soğuk olduğunu biliyorduk da 

Bu kadar soğuğunu tahmin etmiyorduk' diye 'ti’ye alırdık vatandaşları. 

Cumartesi akşamı Ukrayna’daki milli maçı seyrederken bunlar geçti aklımdan. 

Dünya tersine mi dönüyordu ne? 

Şimdilerde ayrı düşseler bile, 

Bir zamanlar aynı toprak üstünde yaşayan bu kitle, 

Bayağı bayağı aşmış kendini, 

Bir defa devamlı bir uğultu var statlarında, 

Tek tip giymeye özen gösteriyorlar. 

Ve tribünler devamlı tezahüratta. 

Sonra elimdeki kumandayla , 

Bir taçın aynı anda 

Arda ve Şener tarafından atılıyor olmasına katlanamadığımdan, 

Vardar'dan 3 gol yemiş takımın defansını 

Milli Takım’a monte etme saçmalığına dayanamadığımdan, 

A Milli Takım maçıyla aynı saate denk gelen basketbol milli maçına zaplıyorum. 

Bir zamanlar dalga geçtiğimiz Sovyet tribünlerinden beter durumdayız. 

Hele bir gün evvel, Rusya’ya yenilmemizde baş rol oynayan hakemlere, 

Tek bir protesto yoktu salonda. 

Öyle ilgisiz, 

Öyle vurdum duymaz bir kılığa bürünmüşüz. 

Yazık. 'Biz ne ara böyle olduk' demekten kendimi alamıyorum. 

Sahi ‘Biz ne ara böyle olduk.'