Kendi kendini tüketiyordu!

Yusuf Yazıcı'nın yok oluş ile var oluş arasındaki ince çizgide gidip gelen durumunu izliyorduk bir süredir. Trabzonspor'a tarihi bonservis bedeli kazandırarak gittiği Lille'de şampiyonluk yaşayıp, UEFA ve Şampiyonlar Ligi'nde fark yaratan, ardından kısa süreli CSKA Moskova macerasını rekorlarla tamamlayan bir isim Yusuf. Bu başarılı yolculuktaki artıları bireysel yetenekleri, şutları ve en önemlisi de; çevre kontrolünü mükemmel yapıp, getirip attığı ezber bozan ters paslarıydı.

Sezon başında geri döndüğü yuvasında, böylesine özel bir isimken en çok eleştirilen ve neredeyse 'umudun kesildiği' biri haline geldi Yusuf Yazıcı. Formsuzluğu, kıyafetini bile eleştirilir hale getirdi. Yeniden kendini kanıtlama ihtiyacı stresini artırdı, en küçük hatasında gelen tepkiler ile kendi kendini tüketmeye başladı. Onu özel yapan, fark yaratan cesur kararları almaktan korktu, sıradanlaşmaya başladı sanki. Uzun süredir bu tükeniş devam etti.

Dünkü İstanbulspor maçındaki güzel golünden bağımsız, çabası ve sorumluluk alması da takdire değer geri dönüş sinyaliydi. Abdülkadir Ömür'le kaderleri benzer hale geldi sanki. A.Ömür de geçen yıl yuhalanıp ağlayarak oyundan çıkmıştı, şimdi takımın en dinamik ismi oldu. Ve üzerine her maç koyarak devam ediyor.

Bu ikilinin özel çabası bile yetti neredeyse stanbulspor'un direncini kırmaya. Fatih Tekke futbolculuğunda pes etmezdi ama ekibi öyle değil. Hiç tutunamadılar, bırakın oynamayı rakibi bozacak enerjileri yoktu sanki. Halbuki önde Eze, Ethemi ve Topalli gibi hareketli oyuncuları var stanbul ekibinin. Ancak ne onlarda özel bir çaba, ne de onlara top taşıyacak birileri vardı.

Haftalar süren sancılı dönemde, önce kupa, sonra da ligde iki İstanbul ekibi karşısında alınan farklı galibiyetler Trabzonspor için olabilecek en faydalı senaryoyu gerçekleştirdi. Bu süreçte bazı oyuncuların formlarının artması ise, her açıdan zor günler geçiren Abdullah Avcı'nın elini güçlendirdi, yolunu aydınlattı yeniden.