Arzu Akyol
arzu.akyol@aksam.com.tr
Onu en son 14 Şubat’ta Sevgililer Günü nedeniyle Beşiktaş Meydanı’nda verdiği konserde gördük. İlerleyen hastalığı yüzünden yorgun düşen bedenine rağmen sahnede yine bir deve dönüşmüştü. Uzun yıllar vokalistliğini yapan sevgili eşi İpek Açar’la o çok sevdiğimiz “Kayahan Şarkıları”nı söyledi. Telif hakları yüzünden 15 yıldır küs olduğu Nilüfer’le barıştı ve birlikte şarkılar söyledi. “Benden size hakkım helal, siz de hakkınızı helal edin” sözleriyle veda etti sevenlerine o akşam. Şarkılarıyla anılarımızın her bir köşesine sinmiş, aşklarımıza fon olmuş bir ustaya da böyle veda etmek yakışırdı. Gerçekten hangimizin sevdasında hakkı yoktu ki… Hangimiz onun en az bir şarkısıyla kalp çarpıntısı yaşamadık, hasret çekmedik, ağlamadık, umutlanmadık? Hakkımız tabii ki helal olsun… Ama bu bir elveda değil. “Neden Olmasın”, “Bu Gece Sen Daha Güzelsin”, “Mor Menekşe”, “Mevsim Hâlâ Sen”, “Yemin Ettim”, “Odalarda Işıksızım”, “Emrin Olur”, “Gönül Sayfam” ve daha onlarca şarkısı bunun bir elveda olmasını engelleyecek. Yani sözün kısası “Devamı Var, Bitmedi Aşkımız”…
AŞK ŞARKILARININ EFENDİSİ
Şarkıları kim bilir kaç nesil aşklarımıza, ayrılıklarımıza, hasretlerimize gözyaşlarımıza ve de mutluluklarımıza kılavuzluk etmiş, anılarımıza sinmişti. Türk pop müziğinin en üretken isimlerinden biriydi. Dünümüze, bugünümüze damga vurmuş ve hiç şüphesiz yarınlarımıza da damga vuracak eşsiz şarkılar yaptı. Bunların arasında bazen bir ninni bazen bir çocuk şarkısı da vardı ama onun alametifarikası aşk şarkılarıydı. Aşk şarkılarının efendisiydi. En önemli baharatı da tutkuydu bu şarkıların. “Ben bu ülkenin dağlarında dolaştım, yaşadım, büyüdüm, misket oynadım, o yüzden şarkılarımı bu ülkedeki herkese hediye ediyorum” demişti. Gerçekten o şarkılar bu ülkede yaşayan herkesin kalbine dokundu. Kibarlığı, alçak gönüllüğü, zarafetiyle gerçek bir İstanbul beyefendisiydi. Kendi deyimiyle “Göz rengiyle değil söyledikleriyle” sevilmeye çalışmıştı hayatı boyunca. Bunu başardı da. Her dönem popüler olması, yaptığı neredeyse her şarkının klasikleşmesi, sevilmesi bunun en büyük deliliydi.
AİLESİNE RAĞMEN MÜZİK
Takvimler 29 Mart 1949‘u gösterdiğinde Albay Süleyman Açar ile Firuzan Hanım’ın oğlu olarak İzmir’de dünyaya gelmişti. Çocukluğu ve gençliği Ankara’da geçti. Daha ilkokul yıllarında önce sazla tanıştı, ardından bir melodika ve nihayet uzun yıllar yol arkadaşı olacak gitarla… Bir daha da hiç ayrılmadılar. Müziği meslek olarak seçmesine ailesi hiç de sıcak bakmamıştı. Hatta verdiği bir röportajda müzisyen olmak istediğinde babasının onu silahla kovaladığını söylemiş ve eklemişti “Babam bile ‘senden adam olmaz’ derdi bana.” Ama o yine de bu yola baş koydu ve ne yokluk ne hayal kırıklıkları onu yolundan alıkoyamadı. Ve nihayetinde bu zorlu yolculuk onu zirveye taşıdı.
İLK AŞK VE NİKÂH MASASI
İlk aşkı Nur Hanım’la tanıştığında kendisi henüz lise çağlarında, Nur Hanım da ortaokul üçüncü sınıftaydı. Ankara’da çalıp söylediği bir diskotekte karşılaşmışlardı. 8 Mart 1973 günü nikâh masasına oturdular. İlk eşi Nur Açar ile tanışmasını o dönemlerde verdiği bir röportajda “Ankara diskoteklerinde sesim ve gitarımla günün sevilen şarkılarını yorumluyordum. O günlerde bestecilik merakım da başlamıştı. Liseli arkadaşlarımla beraber olduğumuz bir gün 10 Aralık 1968 günü aklımdan ve kalbimden hiç çıkmaz, Nur’la tanıştım. O sıralar ortaokul son sınıf öğrencisi… Ben ise lisede okuyorum. Tanışıyoruz, o andan itibaren, gözüm başka bir kızı görmüyor. Üç yıllık bir flört devresinden sonra 18 Aralık 1972 günü nişanlandık ve iki yıl sonra 8 Mart 1973 günü de evlendik” diye anlatacaktı. Bu evlilikten 1974 yılında Beste doğdu. “E bebeğim e” ninnisinin yazıldığı şanslı bir bebekti Beste...
İLK DENEMELER BAŞARISIZ OLDU
Ekonomik olarak zor yıllardı ama. Henüz şöhret ve para uzaklardaydı. Beyaz Fil Pavyon, Yeni Pavyon, As Kulüp, Şato Yazar’da çalışılacak, eve dönülecek, yatılacak, Beste görülecek, öğlen de Yukarı Ayrancı’da bir okulda dondurma ve tost satılacak, eve dönülüp biraz daha uyunacak, sonra yine pavyona gidilecek. Ev kirası ve yiyecek parasını denkleştirebilmek için bu çalışma temposu şarttı. Bu zorlu şartlara rağmen beste üretmeye devam etti. Bu arada İstanbul’a gelme hayalleri kuruyordu. İlk kez 1972 yılında kendi şarkılarının kendisi yapan bu genç şarkıcıya bir şans tanıyan “İstanbul Hatırası / Neden Olmasın” adlı 45’liği yayınladı. Ancak bu albüm beklenen etkiyi yaratmayacak Kayahan Ankara’ya geri dönmek zorunda kalacaktı. 70’lerin sonunda yaptığı ikinci deneme “Bekle Gülüm” de 12 Eylül’e denk geldi. İstanbul yıllarını ise şöyle anlatacaktı: “Çok mücadele ettim. İstanbul’a geldiğimde beş param yoktu. Çalıştığım mekândan eve yürüyerek dönerdim. Küçücük bir evde hayatta kalmaya çalışıyorduk. Ben o evde yazdım şarkıların çoğunu. İsmi bende saklı biri, “Esmer Günler” şarkısının melodisini duyduğunda “Buna söz yazılamaz; yazabilen olursa bileklerimi keserim” dedi. Yazdım. O kişi söylediğinden utandı mı bilmiyorum. Kabul etmek istemediler beni. ‘Bu şarkılardan bir şey olmaz,’ diyorlardı ama oldu işte.” Gerçekten oldu. O besteler kendisine hem büyük paralar kazandırdı hem de hayranlık, saygı ve sevgi…
NİLÜFER’LE YOL ARKADAŞLIĞI BAŞLIYOR
1982 yılında yayınlanan “Canım Sıkılıyor Canım” adlı albüm de umulanı gerçekleştirmeyince şarkıları için popüler bir ses aramaya karar verir ve yolları Nilüfer’le kesişir. 1983 yılında birlikte Eurovision elemelerine katılırlar ancak elenirler. Yine de birlikteliklerini sürdürmeye karar verir ikili. 15 yıl küs kalsalar da Nilüfer Kayahan’ın hayatındaki en önemli isimlerden biridir aslında. 1984 yılında başlayan müzikal ortaklık uzun yıllar süren bir yol arkadaşlığına dönüşür. Kayahan’ın Geceler, Esmer Günler, Kar Taneleri gibi eşsiz besteleri Nilüfer’in sesiyle geniş kitlelere ulaşır ve Türk pop müziğinin klasikleri arasına girer. 1986 yılında ‘Geceler’ şarkısıyla, Akdeniz Müzik Yarışması’nda Altın Portakal’ı kazanır. Sadece onlar mı şimdiye kadar üç kırkbeşlik, bir uzunçalar (longplay), on bir kaset ve CD yapan sanatçının onlarca şahane şarkısı müzik arşivlerindeki, hafızalarımızdaki ve de kalplerimizdeki yerini alır. Kayahan’ın ürettiği bütün şarkıları Nilüfer’den de dinledik uzun yıllar. Ta ki telif meselesi yüzünden araları açılana ve mahkemelik olana kadar. Neyse ki sanatçının vefatından önce o muhteşem veda konserinde bir araya gelip barışmışlardı.
YENİ AŞK, YENİ BİR BAŞLANGIÇ
Kayahan hem yazıyor hem besteliyor hem de söylüyordu. Besteleri en pahalı sanatçılar arasındaydı. Ünlü isimler onun şarkılarını söylemek için sıraya giriyorlardı. Şöhret ve paraya kavuşmuştu artık. 90'larda kariyerinin en parlak dönemini yaşıyordu Kayahan. Tam bu sırada da özel hayatıyla da haber olmaya başlamıştı. “İki hece ismi dudaklarından öpüvermişti”, La-Le... Kızı Beste'nin annesi Nur Açar ile evliyken Ankaralı güzel Lale Yılmaz'a âşık oldu Kayahan. Hatta ona “Sarı Şeker” diye bir şarkı bile yazdı. Kayahan ilk eşi Nur Açar’dan boşandı ve 15 Ekim 1992’de 27 yaşındaki Lale Yılmaz ile Savarona yatında Özal çiftinin şahitliğinde evlendi. Büyük aşkla başlayan bu evlilik sadece 9 ay sürdü ve çift Temmuz 1993’te boşandı.
DOKTORLARDAN KÖTÜ HABER
1990'da ‘Gözlerinin Hapsindeyim’ ile Eurovision’a çıktı. Bütün bunlar olup biterken 1990 yılında sağlığıyla ilgili kötü bir haber vermişti doktorlar sanatçıya. Bacağındaki beze kanserdi... Doktorlar 6 ay ömür biçti. 24 yıl sürecek mücadele böylece başladı. O dönemde yaptığı albümün adı “Son Şarkılarım”dı. Biz bilmesek de kansere yakalandıktan sonra belki yeni şarkılar yapamayacağını düşünerek koymuştu albümün adını. Ama o uzun yıllar şarkılarını yapmaya devam etti. Hastalıkla mücadele etti ve yendi. 2005 yılında 2. kez aynı kansere yakalandı. Yine pes etmedi ve kazandı. 2014 yılında 3. kez hastalığı tekrar eden Kayahan, kanser tedavisi görmekteydi. Kanser teşhisiyle 1990 yılında karşılaştığında “Yemin Ettim”i yazdığını söyleyecek ve “Yaşanacak günümüz varmış. Ölüm bir ceza değildir, ben öyle düşünüyorum. Devlet hastanesine gittim, Çapa’da tedavi oldum. Söylediklerine göre 6 ay ömrüm kalmıştı. Şu anda onların verdiği sürenin üstünden 21 sene geçti. 10 sene önce tekrar etti, yine tedavi gördüm” diye anlatacaktı hastalıkla mücadelesini. Haziran 1993'te satış rekorları kıran “Bir Yemin Ettim Ki” albümü yayınlandı. Daha sonra ona biçilen altı aylık ömrü ‘Bir Yemin Ettim Ki’yi yaparak geçirdiğini anlatacaktı.
BABALIĞIN YÜKSEOKULU: ASLI GÖNÜL
Kayahan son evliliğini 1999 yılında vokalisti İpek Tüter’le yaptı. Aralarında 27 yaş vardı. Dahası İpek Tüter ile Kayahan’ın kızı Beste arasında sadece bir yaş vardı. Bütün dedikodulara rağmen çift sanatçının Gömeç’te yaptırdığı ve “Gönül Köşküm” adını verdiği evde evlendiler. Birçok kişi bu evliliğin sürmeyeceğini düşünse de İpek kariyerini bile ikinci plana atarak bu evliliği sürdürdü. Son nefesine kadar eşinin yanında kalarak herkesi yanılttı. Yıllar sonra İpek’in hayatına getirdiği huzuru “Törpülendim herhalde. Prensiplerime çok bağlıydım şimdi eskisi kadar değilim. Tek bir çizgi, tek bir yön yok. Savaşmak değil baltayı toprağa gömme ihtiyacı hissediyorum. İyi şarkı sözü yazmak, özel hayatıma vakit ayırmak istiyorum” sözleriyle anlatacaktı. Kayahan ile İpek Açar’ın Aslı Gönül adını verdikleri bir de kızları oldu. Kayahan ikinci babalık deneyimini “Beste’nin babasıydım, şimdi Aslı Gönül’ün babasıyım. Şimdi daha tecrübeliyim, babalığın yüksekokulunda okuyorum” diye anlatmıştı.
GÖNÜL KÖŞKÜ’NDE GÖZLERDEN UZAK…
Uzun yıllar sanatçının Balıkesir Gömeç’teki İnta Sevgi Köyü’nde beş villayı birleştirip ev, stüdyo ve misafirhaneye dönüştürdüğü “Gönül Köşkü’nde ailece gözlerden uzak bir hayat yaşadılar. “Benim hayattaki düsturum, titiz olmak, adam olmak, iyi kul olmak. Başka derdim yok” diyecek kadar sadeleştirmişti hayatını. Sadece şarkılar ve müzik için çıktılar “Gönül Köşkü”nden. O kadar bütünleşmişti ki Gömeç’le, ilçenin her bir sokağına onun şarkılarının ismi verilmişti. Uzun yıllar süren bu ikamet Aslı Gönül’ün okul vakti geldiğinde tekrar İstanbul oldu. 2014 yılında nükseden hastalığı 2015’e gelindiğinde iyice ilerlemişti artık. En son 25 Mart 2015 günü yoğun bakıma kaldırıldığı haberini aldık. Bir kez daha müjdeli haber beklerken bu defa maalesef acı haberi geldi. Ortak hafızamızın en kıymetli isimlerinden birine daha veda ettik böylece. Ama yukarıda da dediğimiz gibi bu bir elveda değil; “Devamı Var, Bitmedi Aşkımız”…
