İPEK BAYSAN
ipekbaysan@hotmail .com
Fotoğraflar: Ferhat Uludağlar
- İyi kurgulanmış bir kitap, çok akıcı, bunu daha önce planlamış mıydınız yoksa anılarınızı düşünürken birden ortaya çıkan bir kurgu mu oldu? Neden bir roman değil de böyle bir kurgu seçtiniz?
Kitap olmasına karar verme sürecinde, yayınlanmış ve yayınlanmamış tüm hikâyeleri sıralayan, editörüm Tanıl Bora. Bu anlamda, kitabın kendi iç kurgusu varsa eğer, bu ona ait ve bence de çok iyi oldu. Hikâyelerin çoğu daha önce bir gazetede yayımlandı, ama sonradan hepsi yeniden ele alındı. Eklenen dört öykü ise daha önceden hiç yayınlanmamış öyküler. Gazeteye yazarken, öykülerin her birini altı bin vuruş denilen bir hacimde ve bana ayrılan bir sayfaya yerleştirme mecburiyetiyle yazıyordum. Bu, derdimi daha ekonomik cümlelerle anlatmamı ve metni tüm ağırlığından ayıklamamı sağladı. Anlattığım hikâyelerin içindeki olayları birbirine bağlayan metaforların, yazıyı daha seyredilir ve kolay okunur hale getirdiğini ise üç-dört yazıdan sonra gördüm. Ondan sonra hikâyemi “gösterme” işini daha kolay ve daha güvenle yapmaya başladım diyebilirim. Dediğin doğru, bu sinemada da kullanılan ve kurgu yapmaya çok benzeyen bir biçim. Bu belki sinemacı tarafımın yazılarıma da sirayet etmesinden olabilir.
- Hikâyelerin geçişi gerçekten öyle, birbiriyle bağlantıları çok iyi.
Evet, ilk bakışta sanki birbiriyle alakasız öykülere hızla geçiliyormuş gibi gelse de, okuyucuyu hiç rahatsız etmeyen ve onu metinden koparmayan bir kayganlıkta akıyor. Metnin içeriği anlamında fazla bir müdahale yok, burada yazdığım hikâyelerin hemen hepsi yaşanmış hikâyeler. Bu anlamda, gerçekle iç içe, gerçeğin bizatihi kendisi ama biçem olarak sinema kurgusu özelliği taşıyan metinler diyebiliriz.
- Tiyatro havası da var; hani izlediğiniz oyun sizi içine alıp bulunduğunuz gerçeklikten soyutlar ya, bu öykülerde de aynı şeyi hissediyor insan.
Sinema demek daha doğru olur bence. Orada yaptığım şu: Anlatmacı değil, göstermeci bir yöntemle yazdım. Sinemada da böyle; seyirciye bilgi veren, bir şey anlatan, dikte eden sinema değil de, kendisi aradan çekilip, adeta kameranın gizlendiği, seyircinin bizzat içinde olduğu bir sinema tarzı. Benim de tercih ettiğim ve belki yapmak istediğim sinema bu. Yazıda da bunu gerçekleştirmeye çalıştım. Ben aradan çıkayım istedim. Okuyucu gösterdiklerimle baş başa kalsın. Çünkü siz yazar olarak orada olduğunuz, varlığınızı hissettirdiğiniz sürece okuyucu sizin temasınızı, dikte etmenizi hissediyor ve bu da okuduğu metinle kendi arasına mesafe koymasına neden oluyor.
- Sunuş bölümünde de belirtmişsiniz, “Okuyucuma bir şeyleri ‘anlatmak’ değil de ‘göstermek’ istedim,” diye. “Yapmak istediğim sinema anlayışı da bu,” dediniz, bu kitabı sinemaya uyarlamak ister miydiniz?
Kitabın içindeki öykülerin hemen hepsi de küçük birer sinopsis gibiler. Bu yüzden sinemacılara ve senaristlere ilham kaynağı olabilir. Bu hoşuma da gider doğrusu. Ben hikâyenin kendinden çok, bende bıraktığı duygunun peşinden giden biri olduğum için kitabımı sinemaya uyarlamak değil de, (yönetmenlik anlamında söylüyorum) kitaptaki tarzımla sinema yapmak istiyorum. Anlatan değil de, gösteren sinema.
- Peki özellikle sizin dışınızda, Peri Gazozu’nun sinemalaşmasını ister misiniz? Çünkü çok ilgi de çekti.
Burada otuz bir tane öykü var. Ayrıca, her öykünün de kendi içinde, üç dört ayrı ortak metafor üzerinden anlatılan iç içe geçmiş epizotları var. Yani baktığınız zaman yüz tane sinopsis var içinde. Ama dediğim gibi; ben bir entrikayı anlatmak yerine, bunların peşine düşmek değil de, bunların içindeki duygunun sinemasını yapmak isterim. Mesela kitapta “İnşallah Ölmüştür” diye bir öykü var; adam ölmüş ama hasta yakınları onun yaşadığını, nefes alıp verdiğini düşünüyorlar. Hekim bu arada panik içerisinde, içinden, “İnşallah ölmüştür,” diyor. Bunun duygusu şu: Bir insan, utancıyla baş etmek için pekâlâ birilerinin ölmesini dileyebilir. Bu bir duygu, insanın fark etmediğimiz tarafı. Olay diye anlatılan şey aslında bizim bakışımızı perdeleyen bir olgu. Biz genellikle onun arkasındaki sinemayı fazla fark etmeyiz, siz hikâyenin peşine düşerseniz o zaman da üçüncü sayfa sineması yapmış olursunuz. Ama o hikâyenin içindeki duyguyu bulup çıkarırsanız, işte o sinema benim arzuladığım sinema.
- Her birinin sonunda hikâyeden aldığım duyguya göre farklı bir yüz ifadesi oluştu bende. Biri bittiğinde ağlamaklı gözler, biri bittiğinde acı bir gülümseme ya da muzip bir gülüş… Yazım sürecinde -okurunuza bir şey seyrettirmeyi amaçlarken- hiç onları böyle düşündünüz mü?
Bir kere, kendi yazdığım şeyden öncelikle ben memnun olmalıyım ve etkilenmeliyim. Bunların her birisi tek başına günlerce uğraşılan yazılar oldu. Kitap aşamasında da defalarca okunarak düzeltmeler yapıldı, ekleme ve çıkartmalar gerçekleşti. Her yazımın tıpkı bir filmdeki gibi, bir şiirdeki gibi, kendi içinde müziği, senfonisi olsun istedim. Rahat bir akışı, bir armonisi, mutlaka (ucu açık ya da kapalı, fark etmez) iyi bir finali olsun istedim. Bir filmi çeker gibi, onu kurgular gibi kurguladım öykülerimi. Bazen yazdığım bir metni, seksen yüz kez yeniden okuyordum. Oradaki cümlelerden birini devrik kullanmak, kahramanları kendi zamanları içinden konuşturarak diyaloglara hemen girivermek, tuhaf “es”ler mesela… Hikâyelerin birçoğunda, klasik öykü anlayışının, bildiğimiz edebiyatın o alışılmış, tumturaklı diline pek uymayan, sanki basitmiş, sıradanmış gibi ve bir şeyi aklımıza ilk geldiği haliyle söylüyormuş gibi bir tavır var; onları bilinçli olarak yaptım. O süslü, üstenci dili kırmaya çalıştım. “Ey okur, bak şimdi ben kelimelerle sana ne numaralar çevireceğim!” gibi bir şey yapmaktan özellikle kaçındım. Israrla geri dönüp eğer varsa öyle yerler, onları sildim. Ama çok da sıradanlaştırmadan yapmaya çalıştım bunu, çünkü hassas bir çizgi var burada. Yani bir çeşit Japon şiiri “haiku” gibi, basitleştikçe güçlenen, süsünü azalttıkça etkisini artıran metinler olsun istedim.
O zaman bayağı çalışılmış metinler bunlar. Bazen kurguyla gerçekliğin denk düştüğü anlar oluyor. Bu kitap da öyle. Şöyle denir; “Kurgulayacak bir şeyiniz yoksa neyi kurgulayacaksınız?” Demek ki arkada bir yaşam var, bir tarihsellik var, bir töz, tin, büyü var ki o, kurguyla denk düştüğünde inanılmaz sonuçlar ortaya çıkıyor. “Anı, belleği sağmaktır,” derler ya, öyle değil burada; sağmamışsınız, gerçi biraz bu da var ama kurgu da var. Haiku’ya kadar eğer inceldiyseniz, çalışmışsınız bayağı.
E, çalıştım. (Gülüşmeler)
- Ama anılar da anı…
Evet, anılardan hiç vazgeçmedim. Hatta bazen şöyle şeyler de oldu, “Dur şurayı bir kurgulayayım,” dediğim yerler de oldu, ama her zaman yaşanmışlığa sadık kaldım. Sadece o hikâyelerde bahsi geçenlere duyduğum saygıyla ve onlara her hangi bir halel gelir kaygısıyla çoğu isimleri değiştirdim. Mekânları değiştirdim, ters yüz ettim, yani anlaşılmasın istedim. Ama güçlü ve orijinal gerçekliğini de kaybetmesin istedim bir yandan. Çünkü biraz değiştireyim, kurgulayayım dediğim zaman beceremediğimi, yürümediğini fark ettim. Sanki sakatlanmışım, olmuyormuş gibi geldi ve vazgeçtim ondan. Tekrar o bildiğim şeye, o “saf gerçeklik” denilen şeye geri döndüm, hatta o kadar ki, sıkıştığım, yürümediğini ya da eksik kaldığını düşündüğüm yerlerde, o ânının sahici kaynaklarına ulaşmaya çalıştım. Mesela, kendini çömlek fırınının içine atan Ali’nin öyküsündeki Fırıncı Mustafa Usta’nın yakınına ulaştım, onu tanıyan dayımı aradım ve gerçek isimlerini aldım. Ölen kişilerin isimlerini gerçek isimleriyle kullandım, yaşayanların çoğunun ismini değiştirdim. O hikâyede, Ali’nin kendini fırına yukarıdan attığı kalmış benim zihnimde, ama sonra anladım ki hayır, öyle bir şey mümkün değil. O fırın bir tümsek biçiminde, bir ağzı var aşağıda ve girişi ancak zemin yüksekliğinde. Onun içine atmış Ali kendini, koşarak atlamış yani. Bu önemli ve hikâyeyi etkileyecek bir ayrıntı. Bu arada, yakınlarına ulaşıp ayrıntıları sorunca, çömlek fırınını, fırını yakan ustayı, Ali’nin akrabalarını ve Ali’nin kendini niye attığına dair de birçok şey öğrendim. Ondan sonra metni yeniden yazdım.
- Yani bir çeşit etnolojik çalışma.
Doğru, yazma süreci antropolojik de bir çalışma aslında. Bu yanı da var.
- Öyle de okunabilir bu kitap.
Mesela “ıstar”dan çok bahsediyorum kitapta. “Istar”, annemin de kullandığı halı tezgâhının ismi. Onun yukarıdan aşağıya inen ipliklerinin adı “çezgi”dir. Hatta düzelti yapan arkadaşım sadece orayı “çizgi” diye değiştirmiş, kitaptaki tek tashih oydu ve ilk baskıda “çizgi” diye basıldı. İkinci baskıda “çezgi” olarak düzelttik tekrar, bu da etnolojik bir şey yani. “Işmar etmek” mesela; birinin bir başkasını çağırması, el hareketiyle gizlice çağırması, gizlice yapılan el hareketidir “ışmar”. Yorgan “oyulgamak” var bir de; “oyulgamak” kelimesini pek kimse kullanmıyor artık. “Kirkit” de pek bilinmiyor. Kirkit, çezgiye düğümü attıktan sonra kullanılan, parmaklı, demir bir alettir ve düğümü sıkılaştırmak için vurduğunuzda özel bir ses çıkarır. Biliyorsunuz, Enver Gökçe’nin “Kirtim Kirt” şiirinde geçer; o Erzincanlıdır, biz de aynı toprakların insanıyız ve bizde de “kirkit” denir. Yani bunların da özellikle peşine düştüm. “Kap kaymak” vardır örneğin; çömleklerin fırının içine yerleştirilmesine “kap kaymak” denir.
- Etnolojik ve antropolojik bir boyutu olduğundan bahsettik, aslında ben bu kitapta Türkiye’nin sosyolojik yapısını da görüyorum. Örneğin bir öyküde de geçtiği gibi, kadının adının olmaması, tecavüzler, yaşanan problemler, küçük yerlerdeki yaşayış, hastanelerde tanıklık ettiğiniz olaylar…
Öyle de okunabilirmiş, katılıyorum sana. Aile içi şiddet, ensest, tecavüzler, kadının ötekileştirilmesi, bürokrasinin hali, devletin şiddeti, bireyin devlet karşısındaki durumu, darbenin hayatımızdaki yeri, sonuçları vs. Tüm bunlar sosyolojik bir okuma da sunuyor okura. Baba-oğul ilişkisi de tabii ki. O zaten baştan sona, kitabın tamamına yayılmış da bir mesele.
- Tam da baba demişken, babanıza çok düşkün olduğunuzu gördüm kitabı okurken. Erkeklerde babaya olan düşkünlük genelde babalarını kaybettikten, onların ölümünden sonra ya da baba olup belli bir yaşa geldikten sonra başlayan bir şey. En azından benim gözlemlerim hep bu yönde oldu. “Aslında babam haklıymış,” diyorlar kendileri de orta yaşa geldikleri zaman. Siz de gençken “Ne alakası var baba!” dediğiniz zamanlar geçirmişsiniz, ama bunun dışında çok fazla çatışma yok; baba-oğul arasındaki o rekabet ve sürtüşme yok sizde. Tam tersi, çok hoş bir diyalog var aranızda. Bu hep böyle miydi yoksa bu kitabı yazarken, anılara indikçe mi fark ettiniz?
Yok, hep böyleydik biz. Sebebi şu olabilir ama: Babam için ben hayallerini gerçekleştireceği bir projeydim aslında. Çünkü biz dört erkek kardeştik ve kasabadan sıyrılıp üniversiteye giden, “doktor olabilen” sadece ben oldum. Babam beni seçti aslında, çünkü en küçük çocuktum ben ve “bunda ekmek var” diye düşünmüştür büyük bir ihtimalle. Bilemiyorum, diğer ağabeylerime haksızlık yaptığını düşünmüyorum ama bana bir ayrıcalık tanıdığını da söylemeliyim. Zaten bir de şu var, liseden sonra ben koptum oradan; üniversite, hekimlik yılları ve İstanbul… Aslında çok uzun yıllar sonra, onlar hasta olup da artık İstanbul’da birlikte yaşamaya başladığımız zaman ancak, yeniden bir baba-oğul ilişkisi yaşamaya başladık. Eşime de söyledim aynı şeyi, “Ben annemle babamı otuz yıl sonra yeniden tanımaya başladım,” diye. Arada uzun, otuz yıllık bir süreç var; on yedi yaşımda gitmişim ve kırk yedi yaşımda onların yaşlı, düşkün halleriyle tekrar buluşmuşum. Onların nasıl yaşadıklarını, yeme içme alışkanlıklarını, insan ilişkilerini falan bilmiyorum, unutmuşum. Onlar orada kalmış, ama ben çok çeşitli yerlerde farklı işlerin içine girmişim, yani başka bir yerden yürümüşüm. Böylece bir süre sonra aslında tuhaf bir biçimde babamı haklı çıkarmışım. Yani babamın bana otuz yıl önceki vaaz ettiği şeylere ben ancak çok karışık yollardan dolaşarak ulaşmışım. “Ne alakası var baba!” diyorum, ama babam işi çözmüş meğer. Ben onların doğruluğunu ancak otuz yıl sonra ve başka kanallardan giderek anlayabilmişim. Biraz böyle bir ilişki var. Babamın önce bir projesiydim, sonra başarılı küçük oğluydum ve sonra da onun doktoru oldum. Düşkünlük günlerinde ise artık babalığı ben yapıyordum.
- Farz edelim ki bu kitabı yazmadınız… Size çocukluğunuzu hatırlatan objeler, yerler sorulsa ilk aklınıza gelecek şeyler neler olur? Nelerle tanımlarsınız o çocukluk anılarını? Bu kitaptaki gazoz şişesi örneğin?
Gazoz şişesi hep olacaktır, çünkü hakikaten çok önemliydi bizim hayatımızda. Kasabanın gazozcusuyduk, ben Gazozcu Mevlüt’ün oğluydum ve gazoz kasabada çok önemli bir nesneydi. Ama en az gazoz kadar da önemli olan bir başka şey ise kitaptı benim için. Kitaplarla istediğim hayatı satın alabileceğimi fark etmiştim. Hayallerimin beni ne kadar zenginleştirdiğinin ayırdına varmıştım. Kitapların böyle bir gücünün olduğunu anlayınca, bir daha onlardan hiç vazgeçmedim. Bir de çok ucuz, kimseye bu anlamda özel bir şey yapmana, yüksek bir bedel ödemene gerek yok; en fazla gider kütüphaneden okursun.
- Ki siz de bunu yapmışsınız hep, öykülerde de görüyoruz
Evet, bu anlamda çok etkiledi, büyüttü beni kitaplar ve hâlâ kitaplardan öğrendiklerimle yapıyorum ne yapıyorsam. Senaryo yazıyorsam yine okuduklarım sayesinde, oyunculuk yapıyorsam yine onlar sayesinde ve elinizdeki bu kitap da zaten okuduklarımın bir sonucu. En fazla kitap okuduğum dönemler, senaryo yazdığım dönemlerdir. Oyunculuğa bakarsak, bir karakteri derinleştirebilmek için, sete çıkmadan önce o karakterle ilgili yine çok çeşitli kitaplar okuyorum. Gazoz şişesi, kitap… Bir de sinema sanki; yazlık sinema ama. Aslında hepimizin ortak nesneleri bunlar, bütün çocukların. Ama kasabada, taşrada daha derinlikli, güçlü ve daha kıymetli.
“Ey okur, bak şimdi ben kelimelerle sana ne numaralar çevireceğim!” gibi bir şey yapmaktan özellikle kaçındım. Israrla geri dönüp eğer varsa öyle yerler, onları sildim. Ama çok da sıradanlaştırmadan yapmaya çalıştım bunu, çünkü hassas bir çizgi var burada. Yani bir çeşit Japon şiiri “haiku” gibi, basitleştikçe güçlenen, süsünü azalttıkça etkisini artıran metinler olsun istedim.
Bir de şöyle bir durum var, hep İstanbul nostaljisi okuduk uzun zamandır. Anadolu sokaklarını, Anadolu’da geçen çocukluğu, oradaki anıları anlatan eserler vardı, ama uzun zamandır İstanbul’u okuyoruz; Anadolu tekrar unutulmuştu sanki. Bu açıdan sizin kitabınız yepyeni bir soluk oldu aslında, bunun farkında mısınız? Avanos’u, İç Anadolu’yu, kasabaları anlatıyorsunuz ve bir İstanbul nostaljisine değil de başka yerlere taşıyorsunuz okurunuzu, üstelik okurlar da hiç yadırgamadı bunu. Tam tersi, çok satanlar listelerinde kitabınız, insanlar özlemiş olabilir mi böyle bir şeyi?
Kıymet verilmemiştir belki ve sanki şunu söylemekten biraz imtina ediliyor olabilir: “Ya ben Gazozcu Mevlüt’ün oğluyum, çiftçiydi benim babam ve sonra gazozculuk yaptı. Kendisine ‘fabrikatör’ dendiği için de bunu bir şey zanneden, bundan gurur duyan biriydi. Ne var bundan gurur duyulacak? Ama böyle işte, yine de buna heveslenen falan bir adamcağızdı.” Bunları söylemenin, taşranın samimiyetini anlatmanın neresi kötü olabilir? Bir de ben şunu yapmaktan çekinmiyorum, galiba bu benim yazılarıma da sirayet eden bir şey; ben böyle kendimle dalga geçmekten falan hiç rahatsız olmayan bir adamım ve bunu özellikle ortaya çıkartmak isterim hep. Nasıl söyleyeyim, nerede bozum ettilerse beni, nasıl tuhaf bir hale düştüysem, onları itiraf etmekten ve onlar üzerinden bir analiz yapmaktan çok keyif alırım. Bu direkt okuyucuya da böylece geçiyor. Yani dediğim gibi, üstenci ve sanki hayatında, geçmişinde, çocukluğunda böyle şeyler olmamış gibi, hep İstanbul’daymış ve hep korunaklıymış gibi… Bu değil yani. Bizi bugüne getiren şeylerin hemen hepsi geçmişte yaşadığımız bu iyi, kötü durumlardır. Bu durumların travmaları belki ve kırılmaları, onlardan çıkardığımız dersler… Gururumuzla, utanmayla ilgili hesaplaşmalarımız… Hepsi… Taşra bu anlamda, coğrafya olarak yakıcı yerlerdir. Ben bunları yazınca, ortaklık yere koyunca, bu tür öykülerle herkes kendi çocukluğunu, kendi anılarını, belki utandığı anları falan hatırladı.
- Evet, mesela öykülerden birinde anlattığınız anı… Şeker çuvalından yapılan iç çamaşırı ve arkasındaki mühür…
Kayseri Şeker Fabrikası’nın mührü. Mühür bir yana, beden eğitimi dersleri zaten başlı başına bir utanç vesilesi değil midir? Bu konuda o kadar çok şey anlatılabilir ki, herkesin bir hikâyesi vardır. Kızların da vardır, erkeklerin de. İlk gençlik halleri, o tuhaf utanmalar, kıkırdaşmalar, garip şeyler, tuhaf duygular. Ortaokul ve lise yılları o anlamda çok zengin anıların olduğu yerlerdir. Ben tuvalette giyinip soyundum mühürlü külotumu görmesinler diye, yani eşofman giyeceksin sonuçta ve onlar da hep sınıfta giyinilir; kızlar bir sınıfta giyinir, erkekler diğer bir sınıfta falan. Giyinip soyunurken herkes birbirinin iç çamaşırına bakar gayri ihtiyari, ne yapacaksın? Tuvalette giyineceksin.
- Peki senaryoyla ve sinemayla ilgilenmeniz mi yönlendirdi bu anıları yazmaya yoksa aynı döneme mi denk geliyor hepsi?
Yo, aslında en eski şey hangisiydi dersen, benim için yazmaya başlamaktır ilk yaptığım eylem.
- Bunu sormak istiyorum aslında, sinema mı önce geldi yoksa yazmaya başlamak mı?
Sinema çok sonradır. 2003 yılında, ilk defa Uzak filminde gördüm seti. Oyunculuk ve senaristlik yaptığım ilk film ise 2008 yılındaki Üç Maymun. 2008’de ben 47 yaşındaydım. Baktığında sinema için çok ileri bir yaş, ama ortaokulda şiir yazıyordum, duvar gazetesi çıkarıyordum, lisede yine şiir ve denemeler yazıyordum kendimce. Üniversitede zaten hep şiir yazdım, profesyonel dergilerde yazdım; yani hayatımda yazmak hep oldu. Radikal’deki yazma serüvenimi ilk başlatan, beni ikna eden ise Koray Çalışkan’dır. Beni orada yazdığım yazılar disipline etti; yani düzenli yazma, belli bir hacimde yazı çıkarma yetisine sahip kıldı beni. Ve sonra İletişim’den sevgili Tanıl’ın, (artık editörüm) önerisiyle de kitap haline geldi. Ama zaten yazmayla ilgili bir çabam vardı benim, yazan bir insandım hep.
- Bu da belki de o çocukluğunuzda geçen Avanos’taki kütüphane sayesinde olmuştur?
Hepsi okumakla ilgili evet, okumayan yazamaz ki zaten. Bazen, yönetmen ya da senarist genç arkadaşlarla sohbet ediyoruz, sorular soruyorlar; onlar büyülü bir şey bekliyor, sihirli bir cümle, bir anahtar var sanıyorlar, ama ben “okuyun” diyorum onlara. “Sadece okuyun” diyorum, yani nasıl olsa siz bir şekilde birileriyle buluşacaksınız, ama o buluşma anında sizi öne çıkartan şey okuduklarınız, yani başkalarının kıymet verdiği şey sizin ne kadar okuduğunuz. Metin Erksan’da bunu hep fark ederdim ben, ki Türk sinemasının köşe taşlarından biri. Onun evine gittiğim ilk gün şaşkınlığa düştüğüm şey kitapları olmuştu. “Bu kadar büyük bir kütüphane olabilir mi bir şahsa ait?” diye düşünmüştüm ve hâlâ da öyle düşünüyorum. Türkiye’nin en büyük, en zengin şahsi kütüphanesine sahip adamlarından biriydi. İnanılmaz bir kitap delisiydi, hangi kitabın kaçıncı baskısı, nerededir, yazarı kimdi falan diye takip ederdi sürekli. Üstelik bu adam sinemacı! Çok özel kitaplarını uzaktan gösterirdi, başkasının dokunmasına dahi tahammül edemeyecek kadar tutkuluydu kitaplara. Gösterirdi kitabı, okurdu uzaktan; “Hocam bir bakabilir miyim?” dersin vermez, böyle bir adam. “Çok mu sevdin?” derdi, “Evet Hocam,” derdim ve bir bakardım, o beş yüz sayfalık kitabı gidip fotokopi yaptırmış, ciltletmiş, imzalamış, beni bekliyor armağan etmek için. Kitaba, okuyana, kâğıda müthiş saygısı olan bir adamdı ve çok önemli bir sinemacıydı. Her şeyden heyecanlanan, çocuk safiyetinde bir sinemacıydı. Kitaplarını Işık Üniversitesi’ne bağışladı, oraya bir Metin Erksan Kütüphanesi yaptılar bildiğim kadarıyla.
İKİNCİ KİTAP İÇİN ÇOK ÇEKİNMEYECEĞİM
- Peki son bir soru daha soralım, bundan sonra yeni bir kitap projesi var mı? Çok sevildi kitap ve tahmin ediyorum ki okurlar yeni kitabınızı da bekleyeceklerdir.
Tanıl Bora aradı yakınlarda, mail attı daha doğrusu. “Ne diyorsun, ne yapalım, ikinci kitabı düşünmeye başlayalım mı?” falan diye. Ben de cevaben, seçeneklerimi yazdım, neler olabilir diye. Çünkü bunlar biraz da zaman işi, ben bir yandan hekimlik yapıyorum, ekmeğimi oradan kazanıyorum. Bir yandan bir üniversitedeyim, antropoloji doktorası yapıyorum, tez aşamasındayım. Bir yandan yürümekte olan senaryo çalışmaları ve belki oynayacağım filmler var. Bütün bunların dışında da kitap ortaya çıktı. Sinemayla ilgili Birgün’e pazar günleri ve bazen hafta içi epeyce yazı yazdım, o alanı da çok seviyorum. Sinema-bellek-zaman ilişkisi, anılar, Metin Erksan’la ilgili anılar falan, çok fazla… “Acaba,” dedim, “onlarla ilgili, sinema odaklı bir şey mi yapsak?”. “O da olabilir,” dedi Tanıl, “ama yeni ve taze bir başlangıç sanki daha iyi olur,” diyor. Ben de bununla ilgili bir plan koydum önüme ve başlayacağım yakında. İkinci kitap için çok gecikmeyeceğim ama, bunu söyleyebilirim.
