Minik Kalplerle El Ele Derneği'nin Başkanı Nesrin Ercan, Türkiye'nin
dört bir yanında, çocuk yuva ve yetiştirme yurtlarında yaşayan çocukların elinden tutup onlara hangi yolu izlerlerse geleceklerinin aydınlık olacağını göstermeye çalıştıklarını söylüyor
Türkan YILMAZER
turkan.yilmazer@aksam.com.tr
Minik Kalplerle El Ele Derneği'nin kurucuları, çocuk yuva ve yetiştirme yurtlarında yaşayan çocuklar da kendi çocukları gibi dünya nimetlerinden yararlansın, yaşasın, mutlu olsun fikriyle yola çıkmışlar... Çocukların eğitim düzeylerini, hayat tarzlarını, dünyalarını biraz olsun değiştirebilmek için onların kalplerine dokunuyorlar...
Her dokunuşta sadece karşılarındakilerin değil, kendi dünyalarının da ışığını değiştiriyorlar. Türkiye'nin dört bir yanındaki çocukların ablası, teyzesi gibiler. Dernek Başkanı Nesrin Ercan'ın torununun rahatsızlanıp iyileşmesinin ardından 'Allah'a nasıl teşekkür ederim' diye düşünmesiyle başlamış her şey.. Sonra bu duyarlılıktaki başka kadınlarla kesişmiş dünyaları... Başkan yardımcıları Arzu Sabancı, Arzu Çebi ile diğer üyelerle birlikte birçok kentte, Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumları'nda (SHÇEK) yaşayan çocukların dünyalarına ışık olmaya çalışıyorlar...
Gördüklerini anlatırken bile çok duygusallaştıkları, zaman zaman gözyaşlarına hakim olamadıkları bu röportajda İstanbul'da topuklu ayakkabılarla yürüyen bu kadınların çamurlu, tozlu yolları nasıl aşıp o çocukların kalplerinde nasıl bir yer açtıklarını okuyacaksınız... Başkan Nesrin Ercan, büyük mütevazılıkla adım adım ördükleri bu dünyayı ve çocuklarla ilişkilerini şöyle anlatıyor.
- Neden SHÇEK'te yaşayan çocukların yanında olmayı tercih ettiniz?
SHÇEK yuvaları eskiden halkın düşündüğü kadar acıklı manzaralara sahip değil. Ama bu çocuklar da bizim çocuklarımız gibi dünya nimetlerinden yaralansın, bunu yakalansın istiyoruz. Özellikle de eğitim düzeyinden faydalanmalı. Mevcut şartlarını biraz daha iyiye götürmeye çalışıyoruz.
- Onların hayatlarında farklı bir dünya yaratmayı nasıl başarıyorsunuz?
Minik Kalpler çatısı altında toplananlar boş vaktini değerlendirmek için değil gerçekten topluma bir şey verebilmek için özellikle çocukların çok önemli olduğunun bilincinde. Ellerini tutuyoruz, yalnız olmadıklarını hissettirmeye çalışıyoruz. Aynı dili konuşmayı, idol olmayı hedefliyoruz. Geleceklerinin hangi yoldan geçerlerse aydınlık olacağını kendi yaşanmışlıklarımıza dayanarak göstermeye çalışıyoruz.
- Nasıl bir çalışma düzeniniz var?
Önce hangi kentte çalışacağımızı belirliyoruz. Sonra ekip olarak gidiyoruz önce çocuklarla dostluk kurmaya çalışıyoruz. Onları incelemek için değil onlar için bir şeyler yapmaya gittiğimizi anlatmaya çalışıyoruz. İsteklerini ve bizim eksik gördüklerimizi değerlendiriyoruz. Bir iki günde bitiriyoruz. Zaten başlangıçta bu kente birisi sponsor olmuş oluyor, yani finansmanı hazır oluyor. Hemen eksikleri temin etmeye başlıyoruz. Her şey bittiğinde de neler yapılmış, neler değişmiş, çocukların hayatlarına ne katmış onları görmeye gidiyoruz. Çocuklarla o zaman çok daha kalıcı dostluklar kuruyoruz. Yardımların yapılmasının dışında sürekliliğini de sağlamaya çalışıyoruz.
- Büyük kentlerde çalışma yürütmüyorsunuz...
İstanbul Ankara İzmir'e hiç girmedik. Anadolu'da ihtiyacı olan kentlerde çalışmayı tercih ediyoruz. Bilgisayar, kitaplar, iç ve dış mekan oyun alanları olmazsa olmazımız. İç mekanlarda onları bir meslek seçimine yöneltecek zekalarını geliştirecek düşüncelerini geliştirecek oyuncaklara matematik bloklar, matematik eğitim setleri legolar,
yapbozlar götürüyoruz.
- Bunun için önemli bir finans kaynağı gerekir. İnsanlar dernek ya da vakıflarda ne görürlerse destek olmayı tercih ediyorlar?
Öncelikle dernek kasasında toplanan her kuruş çocuklara gidiyor. Biz seyahatlerimiz, konaklama, yeme içme masrafları da dahil dernekle ilgili yaptığımız hiçbir harcamayı bu kasadan almayız, cebimizden öderiz. Küçük hediyeler aldığımızda da kendi imkanlarımızla yapıyoruz. Biz aracıyız. Doğru kanalları arayanlara yol gösteriyoruz. Her toplanan parayı, tüm bağışçılara bize malzeme olarak destek sunmadan raporları ile belgeleri ile sunuyoruz. Her kentin bir sponsoru var. 75 bin TL vererek sponsor oluyorlar. Bu en alt rakam tabii. Bazen eksiklikler o kadar çok oluyor ki, bazen 85 bin 120 bine çıkanlar bile var. Çok düşük maliyetlerle bitiriyoruz.
- Siz değiştiniz mi?
Benim tek çocuğum var ve o da ABD'de yaşıyor, düşünebiliyor musunuz, torunlarım uzakta, yalnızlık çekiyorum. Aslında onlarda ben de kendi açlığımı gideriyorum. Eğer ben onlara sıcacık bir kucak açabilmişsem, ne mutlu bana yaşadığıma değmiş demektir. Bu çocuklar bu dünyaya şansları ile doğmadılar ama şansları vardır, buluştuk. Onlar bizim de
şansımız oldu. Güzel şeyleryaparsanız, kendinizle gurur duyarsınız, yaşadığınıza değer. Yüzünüze güzel bir tebessüm gelir, iç huzurunuz olur. Bu çocuklar bize bunu verdi. Allah da onlara böyle bir şans veriyor. Bu enerjiler birleşiyor. Yani bize yardım eden güç, onlar için bir şey yapıyor olmamız.
- Çok duygusalsınız, psikolojiniz nasıl etkileniyor?
Bende deli cesareti var, diyorum ki sesini çıkar başarabilirsin bir şeyler değişecek, ben öyle ümit ediyorum hayal kuruyorum, bunun için de konuşmaya çalışıyorum; deli cesareti ile her şeye saldırmaya çalışıyorum. Psikolojik olarak bir süre kendimize gelemiyoruz, Rehabilitasyon merkezlerine de gidiyoruz. Hikayeleri duysanız yani yaşları o kadar ufak ki o kadar küçük yaşta anlatsanız senaryo olsa inandırıcılığı olmaz. O kadar kötü hikayeler bunları birebir görüp de etkilenmemek imkansız. Az etkilenelim işimizi yapalım diyoruz ama döndüğümüzde bir hafta kendime gelemiyorum ben. Açıkçası bu çocuklara yukarıdan bir güç geliyor, her şey yolunda gidiyor ama aslında bu çocuklar için yapılması gereken daha radikal şeyler olması lazım. Çünkü anne baba olmak için insanların eğitilmesi gerekiyor.
Onların sorumluluğu üzerimizde kaybetmeyi göze alamayız
Arzu Sabancı geliri tamamen çocuklara bırakılmak üzere bir şirketi de yönetiyor aynı
zamanda.... Farklı önyargıları aşarak, çok iyi nokta atışları yaparak, bu çocukların yanında olmaktan çok memnun. Sabancı, duygularını şöyle anlatıyor:
Ben başkalarıyla birlikte bir vakıf oluşturmayı düşünürken, Nesrin Hanım ile tanıştım. Projesi tamamen aklımdaki projeyle aynıydı. Aynı düşüncedeki arkadaşlarla buluşarak onlarla ortak dernek kurmaya karar verdik.
- Siz nasıl etkileniyorsunuz?
Yaptığımız seyahatlerde manen çok dolu dönüyorum.
Hepimiz gönülden çalışıyoruz. Amatör ruhla ama profesyonel bir bakış açısıyla çalışıyoruz. Kendimi çok kaptırmamaya çalışıyorum tabii ki gördükçe bir süre sonra alışıyorsunuz ve bunu normal kabul etmeye başlıyorsunuz. Çok üzülürseniz bu sefer iş yapamazsınız.
- İşte yaşadığınız stresle burada yaşadığınız arasında bir fark var mı?
Burada herkes gönülden yaptığı için çok büyük sorumluluk var. Siz yanınızdakilere isterseniz yaptırırsınız ama burada herkes gönüllü... Burada çocukların sorumluluğu var onu kaybetme şansınız yok o çok daha ağır bir yük getiriyor sizin üzerinize. İşinizde en fazla işinizi kaybedersiniz.
- Dağ bayır, kent kasaba demeden dolaşıyorsunuz, zor olmuyor mu?
Bazen sabah beşte kalkıp yola çıkıyoruz. Yemek yemeden akşamı ettiğimiz günler oluyor. Yoruluyoruz, oradan oraya koş, merdivenleri in çık, bin tane çocuğu öpüyoruz, insanlarla konuşuyoruz ve bunu o kadar hızlı yapıyoruz ki bir iki günde orayı bitirip tekrar dönmek zorundayız. Bunu yaparken de kaldığımız beş yıldızlı oteller değil zaten otel yok bazen. Fizyolojik ihtiyaçları inanılmaz ilkel şartlarda yapmamız gerekiyor. Zor şeyler yaşıyoruz ama ne yaptığımızın farkındayız. Evet, cemiyet haberlerinde de yer alıyoruz. Çok şık tuvaletler giyiyoruz balolarımızda. Ama biz bunların karşılığında da hayatlara dokunuyoruz. Geleceklere ışık tutmaya çalışıyoruz. O yorgunlukların sonunda pek çok çocuğun hayatında olumlu şeyler yapıyoruz. Bu yüzden de çok mutluyuz .
Tarkan'dan bahsederken, Tarkan telefon etti
- Sanatçılar en büyük destekçiniz mi?
Mesela Ferhat Göçer bizim üyemiz, bugüne kadar üç konser verdi. Ferhat gerçekten kendi orkestrasının ücretini bile cebinden veren bir sanatçımız. Behzat Gerçeker, benim ilk yol arkadaşım. Ve Tarkan... Tarkan ile çok uzun soluklu bir yolculuğa çıkıyoruz, başlangıcını geçen sene yaptık. Gerçekten uzun soluklu çünkü Tarkan işte balo yapıldığı zaman her zaman benim cümlemi düzeltiyor daha çok yapacağız diye. Bizim ülkemizin sanatçısı bazıları hariç tabii duyarlı. Emel Sayın, Edip Akbayram, Özcan Deniz, Anadolu Ateşi. Doğru şeyler yapılacağına inanan herkes destek veriyor. Birkaç ismin dışında herkes teklif götürsek koşa koşa gelir yani. Bugüne kadar da balolarımızda bağışçılarımız oluyor.
(Röportajın tam bu kısmında Nesrin Hanım'ın telefonu sessizce titriyor, Tarkan arıyor. Ne ilginç bir tesadüf ki, Nesrin Hanım Tarkan'ın duyarlılığından bahsederken o arayıp hatır soruyor... Biz de selam söylüyoruz tabii...)
MİNİK KALPLERLE EL ELE
Adres: Cumhuriyet Cad. Zenginbahçe 2 Sitesi B-Blok D: 33 Göktürk Eyüp İSTANBUL
Telefon: 0212 322 48 41
E-posta: info@mikader.org.tr
www.mikader.org.tr
